نویسنده: Admin2

هزارساله که انگار صدات و نشنیدم هزار ساله که انگار تورو هرگز ندیدم
آخه هز سالی صد سال گذشته بی تو بر من نمی دونی چه تلخه کنار تو نبودن
نمی دونم به دیدار امید تازه ای هست تو آن هستی که بودی اگر روزی به هفته ست
هنوز عشق تو جاری ست به رگ های تن من تویی تنها بهونه برای بودن من

از اونروز که تقدیر چه بی رحم منو از تو جدا کرد
از اون روز که دست زمونه منو بیتو رها کرد
نمیدونم به دیدار امید تازه ای هست تو آن هستی که بودی اگر روزی به هفته ست
هنوز عشق تو جاری ست به رگ های تن من تویی تنها بهونه برای بودن من

نبودی ندیدی چه ها بیتو کشیدم چه روز ها چه شب ها که دور ازتو ندیدم
چه ها بر من گذشته خدا میدونه و بس نمیدونی که موندم چه تنها و چه بیکس
منو با خود غریبه به هر کس دل نبستم در این بهت تب آلو شکستمو شکستم
هزار ساله که انگار صداتو نشنیدم هزار ساله که انگار تورو هرگز ندیدم
آخه هر سالی صدسال گذشته بی تو بر من نمیدونی چه تلخه کناره تو نبودن

از اونروز که تقدیر چه بیرحم منو از تو جدا کرد
از اونروز که دست زمونه منو بیتو رها کرد
نمی دونم به دیدار امید تازه ای هست تو آن هستی که بودی اگر روزی به هفته ست
هنوز عشق تو جاری ست به رگ های تن من تویی تنها بهونه برای بودن من

من دیگه حوصله ی عاشقی رو ندارم
هر کی باشه پا رو دلم میذارم
خسته ام خسته از این حرف های عاشقونه
خسته از این قهر های بی بهونه
بس که تو ای دل به این در به اون در زدی
سر تو تو سینه به این ور به اون ور زدی
کشتی خودت رو تو از بس که پر پر زدی
کشتی خودت رو تو از بس که پر پر زدی

یادته چه جور تو مستی پای رفتنم رو بستی
اون روزی که از تو چشم هاش افتادی زمین شکستی
رفتی زندگی رو باختی دیگه کار ما رو ساختی
آخه ای دل دیوونه کاش که عشق و میشناختی
من دیگه حوصله ی عاشقی رو ندارم
هر کی باشه پا رو دلم میذارم
خسته ام خسته از این حرف های عاشقونه
خسته از این قهر های بی بهونه
بس که تو ای دل به این در به اون در زدی
سر تو تو سینه به این ور به اون ور زدی
کشتی خودت رو تو از بس که پر پر زدی
کشتی خودت رو تو از بس که پر پر زدی

یادته چه جور تو مستی پای رفتنم رو بستی
اون روزی که از تو چشم هاش افتادی زمین شکستی
رفتی زندگی رو باختی دیگه کار ما رو ساختی
آخه ای دل دیوونه کاش که عشق و میشناختی
من دیگه حوصله ی عاشقی رو ندارم
هر کی باشه پا رو دلم میذارم
خسته ام خسته از این حرف های عاشقونه
خسته از این قهر های بی بهونه
بس که تو ای دل به این در به اون در زدی
سر تو تو سینه به این ور به اون ور زدی
کشتی خودت رو تو از بس که پر پر زدی
کشتی خودت رو تو از بس که پر پر زدی
بس که تو ای دل به این در به اون در زدی
سر تو تو سینه به این ور به اون ور زدی
کشتی خودت رو تو از بس که پر پر زدی

مثلِ براندو توو تانگوی آخرم
هی چرخ میخوره دنیا تووی سرم
روحم از این همه تکرار خسته شد
یک در مقابلم هی باز و بسته شد
اما تو آخر از اون در نیومدی
گفتی میای ولی آخر نیومدی
تا کی بمونه دل چشمِ انتظارِ تو
گل چیدنت بسه هی خانوم گودو

وقتِ سقوطِ من چتره نجات باش
حافظ شدم بیا شاخه نبات باش
برگرد و تووی برف آغوشمو بپوش
حرفاتو مثلِ موت نندازی پشتِ گوش

دانلود آهنگ ابی قلب قاپ
موهام یکی یکی هاشور میخورن
روزام بدونِ تو ساطور میخورن
من گیج میرم و جای تو خالیه
این سایه مثلِ من حالی به حالیِ
مثلِ فرشته ای بی بال تووی طاق
نزدیکِ من بیا خانومِ قلب قاپ
تا کی بسوزه دل توو اشتیاقِ تو
تا کی توو کوچه ها بی تو تِلو تِلو
وقتِ سقوطِ من چتره نجات باش
حافظ شدم بیا شاخه نبات باش
برگرد و تووی برف آغوشمو بپوش
حرفاتو مثلِ موت نندازی پشتِ گوش

وقتِ سقوطِ من چتره نجات باش
حافظ شدم بیا شاخه نبات باش
برگرد و تووی برف آغوشمو بپوش
حرفاتو مثلِ موت نندازی پشتِ گوش

تحمل کن عزیز دل شکسته
تحمل کن به پای شمع خاموش
تحمل کن کنار گریه من
به یاد دلخوشیهای فراموش
جهان کوچک من از تو زیباست
هنوز از عطر لبخند تو سرمست
واسه تکرار اسم ساده تو ست
صدایی از منه عاشق اگر هست

منو نسپار به فصل رفته عشق
نذار کم شم من از آینده تو
به من فرصت بده گم شم دوباره
توی آغوشه بخشاینده تو
به من فرصت بده برگردم از من
به تو برگردمو یار تو باشم
به من فرصت بده باز از سر نو
دچار تو گرفتار تو باشم
به من فرصت بده باز از سر نو
دچار تو گرفتار تو باشم

نذار از رفتنت ویرون شه جانم
نذار از خود به خاکستر بریزم
کنار من که وا میپاشم از هم
تحمل کن، تحمل کن عزیزم
به من فرصت بده رنگین کمون شم
از آغوش تو تا معراج پرواز
حدیث تازه عشق توام من
به پایانم نبر از نو بیآغاز

منو نسپار به فصل رفته عشق
نذار کم شم من از آینده تو
به من فرصت بده گم شم دوباره
توی آغوشه بخشاینده تو
به من فرصت بده برگردم از من
به تو برگردمو یار تو باشم
به من فرصت بده باز از سر نو
دچار تو گرفتار تو باشم
به من فرصت بده باز از سر نو
دچار تو گرفتار تو باشم

آهای بذار بپوشمت مثل لباس مهمونی
تور سپیدی دست باد یا مثل رخت زندونی
انشگتای کشیده تو کش بده تا آخر من
بوسه ی داغمو بگیر تا که نیوفته از دهن
شراب صد ساله ی من وقتشه که بنوشمت
وقتشه عریان تر بشم بپوشمت ، بپوشمت
مزمزه کن زمزمو خانوم
یکسره کن هر تکه مو خانوم
بزن بزن زخمه بزن خانوم
ای مرهم زخمای من خانوم
گیتار دل ساز خوشگل خانوم
ای همه ام ای زن زن خانوم
در بسترم ستاره شو خانوم
از سرخوشی فواره شو خانوم
شراب صد ساله ی من وقتشه که بنوشمت
وقتشه عریان تر بشم بپوشمت ، بپوشمت
آهای بذار بپوشمت مثل لباس مهمونی
تور سپیدی دست باد یا مثل رخت زندونی
انگشتای کشیدتو کش بده تا آخر من
بوسه ی داغمو بگیر تا که نیوفته از دهن
شراب صد ساله ی من وقتشه که بنوشمت
وقتشه عریان تر بشم بپوشمت ، بپوشمت
مزمزه کن زمزمو خانوم
یکسره کن هر تکه مو خانوم
بزن بزن زخمه بزن خانوم
ای مرهم زخمای من خانوم
گیتار دل ساز خوشگل خانوم
ای همه ام ای زن زن خانوم
در بسترم ستاره شو خانوم
از سرخوشی فواره شو خانوم
شراب صد ساله ی من وقتشه که بنوشمت
وقتشه عریان تر بشم بپوشمت ، بپوشمت

چشم من بیا منو یاری بکن
گونه هام خشکیده شد، کاری بکن
غیر گریه مگه کاری می شه کرد
کاری از ما نمیاد، زاری بکن
اون که رفته دیگه هیچوقت نمیاد
تا قیامت دل من گریه می خواد
هرچی دریا رو زمین داره خدا
با تموم ابرای آسمونا
کاشکی می داد همه رو به چشم من
تا چشام به حال من گریه کنن
اون که رفته دیگه هیچوقت نمیاد
تا قیامت دل من گریه می خواد
قصه گذشته های خوب من
خیلی زود مثل یه خواب تموم شدن
حالا باید سر رو زانوم بذارم
تا قیامت اشک حسرت ببارم
دل هیشکی مث من غم نداره
مث من غربت و ماتم نداره
حالا که گریه دوای دردمه
چرا چشمم اشکشو کم میاره
خورشید روشن ما رو دزدیدن
زیر اون ابرای سنگین کشیدن
همه جا رنگ سیاه ماتمه
فرصت موندنمون خیلی کمه
اون که رفته دیگه هیچوقت نمیاد
تا قیامت دل من گریه می خواد
سرنوشت چشاش کوره، نمی بینه
زخم خنجرش میمونه تو سینه
لب بسته، سینه غرق به خون
قصه موندن آدم همینه
اون که رفته دیگه هیچوقت نمیاد
تا قیامت دل من گریه می خواد

یه نقطه یه قطره ی خورد از قطره ها آمده ای

رسیده تا عرش خدا سر به ستاره زده ای

روییده بر آوار خویش هر لحظه در تکرار خویش

یه نقطه ما بین دو مرد در گردش پرگار خویش

روییده بر خاک عدم خاکستر ویرانه ها

افتاده دور از اصل خویش تنها ترینِ دانه ها

بعد از حریق و انفجار، فرو نشست تنِ غبار

به سال صفر میرسیم ساعت صفر میرسد

در بی زمانیه زمین انسان به پایان میرسد

جای رسیدن به خدا به ذات حیوان میرسد

در بی زمینیه زمان در بی زمانیه زمین

به صفر رجعت کرده ایم از اوج انسان تا جنین

از صفرِ مطلق آمده تا بی نهایت میرویم

اما به بیراهه ی تن به صفر مطلق میرسیم

راهیِ اوج قله ایم قله بهانه ساز ماست

اما نهایت سفر نهایت نیاز ماست

حریص اوجِ خواستنیم جرأت گفتن نداریم

واسه عبور از پُل تن پایِ گذشتن نداریم

به فکر تسخیر فضا آتش به خاک میزنیم

این پلِ پشت سره ماست که بی خبر میشِکنیم

از صفر تا سال سقوط رفتیم به دنبال سقوط

پرواز اما تا کجا پرواز بر بال سقوط

بچه ها هشیارند چشم و دل بیدارند

گوشِ جان را بُگُشا که سوالی دارند

سبزی باغ چی شد آبیِ آب چی شد

بابا شهر خورشید کجاست؟

سبزی باغ چی شد آبیِ آب چی شد

شهر خورشید کجاست شبِ مهتاب چی شد

اهل طاعوني اين قبيله مشرقي‌ام
تويي اين مسافر شيشه‌اي شهر فرنگ
پوستم از جنس شبه پوست تو از مخمل سرخ
رختم از تاوله تن‌پوش تو از پوست پلنگ

بوي گندم مال من هرچي كه دارم مال تو
يه وجب خاك مال من هرچي مي‌كارم مال تو

بوي گندم مال من هرچي كه دارم مال تو
يه وجب خاك مال من هرچي مي‌كارم مال تو

تو به فكر جنگل آهن و آسمون خراش
من به فكر يه اتاق اندازه تو واسه خواب
تن من خاك منه ساقه گندم تن تو
تن ما تشنه‌ترين تشنه يك قطره‌ي آب

بوي گندم مال من هرچي كه دارم مال تو
يه وجب خاك مال من هرچي مي‌كارم مال تو

بوي گندم مال من هرچي كه دارم مال تو
يه وجب خاك مال من هرچي مي‌كارم مال تو

شهر تو شهر فرنگ آدماش ترمه قبا
شهر من شهر دعا همه گنبداش طلا
تن تو مثل تبر تن من ريشه سخت
طپش عكس يه قلب مونده اما رو درخت

بوي گندم مال من هرچي كه دارم مال تو
يه وجب خاك مال من هرچي مي‌كارم مال تو

بوي گندم مال من هرچي كه دارم مال تو
يه وجب خاك مال من هرچي مي‌كارم مال تو

نبايد مرثيه‌گو باشم واسه خاك تنم
تو آخه مسافري خون رگ اينجا منم
تن من دوست نداره زخمي دست تو بشه
حالا با هركي كه هست هركي كه نيست داد مي‌زنم

بوي گندم مال من هرچي كه دارم مال من
يه وجب خاك مال من هرچي مي‌كارم مال من

تو اون کوه بلندی
که سرتا پا غروره
کشیده سر به خورشید
غریب و بی عبوره
تو تنها تکیه گاهی
برای خستگی هام
تو می دونی چی می گم
تو گوش می دی به حرفام
به چشم من
به چشم من
تو اون کوهی
پر غروری، بی نیازی، با شکوهی
طعم بارون، بوی دریا، رنگ کوهی
تو همون اوج غریب قله هایی
تو دلت فریاده اما بی صدایی
تو مثل قله های مه گرفته
منم اون ابر دلتنگ زمستون
دلم می خواد بذارم سر رو شونت
ببارم نم نم دلگیر بارون
تو اون کوه بلندی
که سر تا پا غروره
کشیده سر به خورشید
غریب و بی عبوره
تو تنها تکیه گاهی
برای خستگی هام
تو می دونی چی می گم
تو گوش می دی به حرفام
به چشم من
به چشم من
تو اون کوهی
پر غروری، بی نیازی، با شکوهی
طعم بارون، بوی دریا، رنگ کوهی
تو همون اوج غریب قله هایی
تو دلت فریاده اما بی صدایی

شب من پنجره ای بی فردا روز من قصه ی تنهایی ها
مانده بر خاک و اسیر ساحل ماهی ام ماهی دور از دریا
هیچ کس با دل آواره ی من لحظه ای همدم و همراه نبود
هیچ شهری به من سرگردان در دروازه ی خود را نگشود
کولی ام خسته و سرگردانم ابر دلتنگ پر از بارانم
کولی ام خسته و سرگردانم ابر دلتنگ پر از بارانم

پای من خسته از این رفتن بود قصه ام قصه ی دل کندن بود
دل به هر کس که سپردم دیدم راهش افسوس جدا از من بود
صخره ویران نشود از باران گریه هم عقده ی ما را نگشود
آخر قصه ی من مثل همه گم شدن در نفس باد نبود
روح آواره ی من بعد از من کولی در به در صحرا هاست
میرود بی خبر از آخر راه همچنان مثل همیشه تنها ست
کولی ام خسته و سرگردانم ابر دلتنگ پر از بارانم
کولی ام خسته و سرگردانم ابر دلتنگ پر از بارانم