نویسنده: Admin2

من شمعم شمع شبانه در عالم گشته فسانه

همه جا خود را می سوزم که شب یاران افروزم

می سوزم تا به سحرگه

از رازم کس نشد اگه

خوش و بی پروا می سوزم

که ز سر تا پا می سوزم

نه وفا داری نه وفا خواهی

که به قلب من ببرد راهی

چو جان من افروزد

همه خودبینی همه خودخواهی

نشود پیدا دل اگاهی

ز من وفا اموزد

من و شب و پروانه

من و دل دیوانه

به اشک و اتش خرسند

تو حال من کی دانی

که خود نباشی چون من

به عشق رویی پابند

اگر چو اتش می سوزم شبها

چو شمع گریان می سازم شبها

خوشم که با غم می سازم تنها

وای از هرمان

من در راه محبت پا از سر نشناسم

وز اتش نکنم پروا

یک امشب را با شادی می سوزم

تا که شود فردا

دل من ز وفا می سوزد

که وفا به شما اموزد

در این دنیا

من و شب و پروانه

من و دل دیوانه

به اشک و اتش خرسند

تو حال من کی دانی

که خود نباشی چون من

به عشق رویی پابند

به اشک و اتش خرسند

تو حال من کی دانی

که خود نباشی چون من

به عشق رویی پابند

گریه هام کوه صبور و می شکنه

گریه مرد غرور و می شکنه

می دونم از منو دل دل می کنی وای می دونم

دیگه شبها غزلای کوچه باغی می خونم

وای می دونم غم می مونه من می مونم

گریه هام کوه صبور و می شکنه

گریه مرد غرور و می شکنه

رنگ تنهایی دل بی تو همرنگ هراس

هیزم دورخ من بی تو نیلوفر و یاس

دیگه با من به بهار نه شکفتن نه غرور

می میره قوی سفید روی دریاچه دور

گریه هام کوه صبور و می شکنه

گریه مرد غرور و می شکنه

گریه هام کوه صبور و می شکنه

گریه مرد غرور و می شکنه

می دونم از منو دل دل می کنی وای می دونم

دیگه شبها غزلای کوچه باغی می خونم

وای می دونم غم می مونه من می مونم

گریه هام کوه صبور و می شکنه

گریه مرد غرور و می شکنه

می دونم مثل شهاب تو یه شب پر می زنی

با گریزت به دلم زخم خنجر می زنی

دیگه در غربت شب صدای گریه می یاد

یه طرف گریه من یه طرف ناله باد

گریه هام کوه صبور و می شکنه

گریه مرد غرور و می شکنه

دیگه در غربت شب صدای گریه می یاد

یه طرف گریه من یه طرف ناله باد

گریه هام کوه صبور و می شکنه

گریه مرد غرور و می شکنه

من می خواستم برسم توی حرفات به صدا

به الفبای نجیب واسه ی ذکر دعا

من می خواستم برسم به همه کنایه ها

به حقیقت تنت تو تموم سایه ها

دل من دل من دیگه تسلیم تو بود

با حقارت تنم دل به تعظیم تو بود

من می خواستم برسم به تو خوب توعزیز

تا یه سایه بون بشی واسه من وقت گریز

نتونست پر بکشه نفس خسته ی من

به صدات نمی رسید لبای بسته ی من

من فقط یه بی نصیب من فقط یه دردمند

با حقارت تنم پیش معراج بلند

واسه ی شنیدنت من باید پاک بشم

تو مسیر بودنت من باید خاک بشم

تو مسیر بودنت من عاشق یه اسیر

مثل عابرهای مست مثل برده های پیر

بودنم به چشم تو مثل نامه یا یه خط

شایدم گنگ و غریب با یه انشای غلط

تو مسیر بودنت من عاشق یه اسیر

مثل عابرهای مست مثل برده های پیر

بودنم به چشم تو مثل نامه یا یه خط

شایدم گنگ و غریب با یه انشای غلط

اسم من از یاد تو رفت ای انکه در اینه ای این چهره خسته منم

این اه سینه سوز من دیوار سرد فاصله است بین منو هم سخنم

فریاد من سکوت تو لب تو باز و بی صدا

عرو سکی به شکل من غریب اما اشنا

نگاه مات تو به من مثل نگاه دشمنه

جسم تو گرمی نداره مگر تنت از اهنه

سکوت تو یه فاجعه است برای هم صدای ت

شکسته در گلو چرا طنین نعره های تو

تو که خود منی چرا غریبه ای برای من منو صدانمیکنی

تو قاب سرد اینه به سوگ من نشسته ای منو رها نمیکن

شکسته لحظه لحظه ام یه عادت برای تو

پرنده نگاه من اسیر در هوای تو

چرا تو که خود منی سکوتتو نمی شکنی

به من بگو چه می کشی تو قاب سرد اهنی

تو غربت نگاه تو که با نگاهم اشناست

یه دنیا حرف گفتنی ولی لب تو بیصداست

چرا تو که خود منی سکوتتو نمی شکنی

به من بگو چه می کشی تو قاب سرد اهنی

تو غربت نگاه تو که با نگاهم اشناست

یه دنیا حرف گفتنی ولی لب تو بیصداست

می شد از بودن تو عالمی ترانه ساخت

کهنه ها رو تازه کرد از تو یک بهانه ساخت

با تو می شد که صدام همه جارو پر کنه

تا قیامت اسم ما قصه ها رو پر کنه

اما خیلی دیر دونستم تو فقط عروسکی

کور و کر بازیچه ی باد مثل یک بادبادکی

دل سپردن به عروسک منو گم کرد تو خودم

تو رو خیلی دیر شناختم وقتی که تموم شدم

نه یه دست رفیق دستام نه شریک غم بودی

واسه حس کردن دردام خیلی خیلی کم بودی

توی شهر بی کسی هام تو رو از دور می دیدم

تا رسیدم به تو افسوس به تباهی رسیدم

شهر بی عابر و خالی شهر تنهایی من بود

لحظه ی شناختن تو لحظه ی تموم شدن بود

مگه می شه از عروسک شعر عاشقونه ساخت

عاشق چیزی که نیست شد روی دریا خونه ساخت

شهر بی عابر و خالی شهر تنهایی من بود

لحظه ی شناختن تو لحظه ی تموم شدن بود

مگه می شه از عروسک شعر عاشقونه ساخت

عاشق چیزی که نیست شد روی دریا خونه ساخت

آه ای رفیق از چه فراموش کرده ای
آه ای رفیق آن را که نقد هستی خود پاکه باخته
آن را که غم خریده شادیو فروخته
آن را که چون شراره به یه لحظه سوخته
اما به حال سوخته یه عمر ساخته اه ای رفیق
نانه گرم سفره ام را با تو قسمت کردم ای دوست
هرچه بود از من گرفتی غیره آه سردم ای دوست
دشمن من بودی ای رفیق رهم دشمن این قلبه پاک و بی گناهم
نامه تو فانوس هرمسافر شب از چه نتابیدی بر شبه سیهم

شترا زنگوله دار بارشون گندم و جو توی جاده های سرده ساربون جلو جلو
گله گندم گله یاس به موهای دختران تو خلوص لحظه ها نمیاد اسم خزان
نم نم بارون و بوی یونجه زاره بره ها رو علف های بی قرار
عاشقای مهربون دهکده گل و گلدون میبرن خونه یار
چه غروبا چه غروبا که تو یونجه زاره خیس
هوس عاشقی و مستی و می کرده دلم
چه شب ها تو مهتابا تو گندما تو سبزه ها
از غمت دل ای دل ای دل ای دل ای کرده دلم
شترا زنگوله دار بارشون گندم و جو توی جاده های سرده ساربون جلو جلو
گله گندم گله یاس به موهای دختران تو خلوص لحظه ها نمیاد اسم خزون
هنوزم زنگوله ها زنگوله ها توی جاده ها دور صدا میدن
هنوز اون سقف های گرمه کاه گلی بوی مهربونی و وفا میدن
چه غروبا چه غروبا که تو یونجه زار خیس
هوس عاشقی و مستی و مِی کرده دلم
چه شب ها ط مهتابا تو گندما تو سبزه ها
از غمت دل ای دل ای دل ای دل ای کرده دلم

از سفر اومده بود رهگذر اومده بود
از سفر اومده بود رهگذر اومده بود
از دیار نازنینم میومد از بهار سرزمینم میومد
گفتم از سنگ صبورم چه خبر از عزیز راه دورم چه خبر
گل سرخ گونه هام و تن تب دار و کشید
پر گریه مث بارون چشم بیدار و کشید

از سفر اومده بود رهگذر اومد بود
از سفر اومده بود رهگذر اومد بود
گفتم اون خرمن زلف های بلند هنوز هم رو شونه هاش چون کمند
هنوز هم میرقصه تو دست نسیم هنوز هم میکشه دل ها رو به بند
زیر ابر بی ستاره یه شب تار کشید پر بسته یه کبوترگرفتار و کشید
گفتم از چشم های خوشگلش بگو
قصه ای از دلش بگو از دل غافلش بگو
واسه من دونه ی الماس و کشید قلب پر احساس و کشید شاخه گل یاس و کشید
گفتم از اون گل تنها چه خبر نخل تمنا چه خبر اون قد و بالا چه خبر
واسه من مخمل شب ها رو کشید حسرت دیدار و کشید شمع شب تار و کشید

از سفر اومده بود رهگذر اومد بود
از سفر اومده بود رهگذر اومد بود
از دیار نازنینم میومد از بهار سرزمینم میومد
گفتم از سنگ صبورم چه خبر از عزیز راه دورم چه خبر
گل سرخ گونه هام و تن تب دار و کشید
پر گریه مث بارون چشم بیدار و کشید

گفتم از چشم های خوشگلش بگو
قصه ای از دلش بگو از دل غافلش بگو
واسه من دونه ی الماس و کشید قلب پر احساس و کشید شاخه گل یاس و کشید
گفتم از اون گل تنها چه خبر نخل تمنا چه خبر اون قد و بالا چه خبر
واسه من مخمل شب ها رو کشید حسرت دیدار و کشید شمع شب تار و کشید

از سفر اومده بود رهگذر اومد بود
از سفر اومده بود رهگذر اومد بود
گفتم اون خرمن زلف های بلند هنوز هم رو شونه هاش چون کمند
هنوز هم میرقصه تو دست نسیم هنوز هم میکشه دل ها رو به بند
زیر ابر بی ستاره یه شب تار کشید پر بسته یه کبوتر گرفتار و کشید
از سفر اومده بود رهگذر اومد بود
از سفر اومده بود رهگذر اومد بود

خداوندا از چه دوزخ را افریده ای دوری و که داشتی

چه میسوزی زاتشم روزی تاغم عشقی دردلم گذاشتی

خداوندا تا سحر هر شب مست ومدهوشم با دلی شکسته

نه راهی تا بال وپر گیرم زین قفس دیگر با دوبال بسته

به میخونه با می ومینا گفتگو دارم شب زبی پناهی

تو میدونی خورده سنگ غم ازجهان عمری دل زبی گناهی

به محشر هم دامنت گیرم پرسم ای خالق حاصل از وجودم

در این دنیا هم در ان دنیا اینچنین سوزی از چه تار و پودم

به میخونه با می ومینا گفتگو دارم شب زبی پناهی

تو میدونی خورده سنگ غم ازجهان عمری دل زبی گناهی

به محشر هم دامنت گیرم پرسم ای خالق حاصل از وجودم

در این دنیا هم در ان دنیا اینچنین سوزی از چه تار و پودم

خداوندا از چه دوزخ را آفریده ای دوری که داشتی

چه می سوزی ز آتشم روزی تا غم عشقی در دلم گذاشتی

خداوندا تا سحر هر شب مست و مدهوشم با دلی شکسته

نه راهی تا بال و پر گیرم زین قفس دیگر با دو بال بسته

خداوندا از چه دوزخ را آفریده ای دوری که داشتی

چه می سوزی ز آتشم روزی تا غم عشقی در دلم گذاشتی

خداوندا تا سحر هر شب مست و مدهوشم با دلی شکسته

نه راهی تا بال و پر گیرم زین قفس دیگر با دو بال بسته