برچسب: رضا بهرام

اﻟﻬﻰ
ﭼﺮاغ ﺧﺎﻧﻪ ام ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻰ
ﺑﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻰ رﺳﻢ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻰ
ﻫﻮای ﻣﻦ ﺑﺎش
ﺑﺮای ﻣﻦ ﺑﺎش

اﻟﻬﻰ
ﺟﺪا ﻧﺒﺎﺷﺪ از ﺗﻮ راﻫﻢ
ﺗﻮﻳﻰ ﺗﻤﺎم آﻧﭽﻪ دارم
ﻗﺮار ﻣﻦ ﺑﺎش
ای ﻫﻤﺴﻔﺮ
ﺗﻮ ﻣﺮا ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﺒﺮ
ﺗﻮ آن

ﻗﺼﻪ ای ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪاﻧﻢ
ﻧﺎﻣﻪ ای ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﻮاﻧﻢ
ﻣﻰ ﻛﺸﻢ ﻧﻔﺲ در ﻫﻮای ﺗﻮ
ﺷﺐ ﻣﻨﻢ ﺗﻮﻳﻰ ﻫﻤﭽﻮ روﻳﺎ
ﻣﻮج ﻣﻨﻢ ﺗﻮﻳﻰ ﻫﻤﭽﻮ درﻳﺎ
ﺗﺎ اﺑﺪ ﻣﻨﻢ ﻣﺒﺘﻠﺎی ﺗﻮ

ﻧﺒﻮدی ﻗﺒﻞ از ﺗﻮ روﻳﺎﻳﻰ ﻧﺒﻮد
ﻧﺒﻮدی دﻧﻴﺎ ﺗﻤﺎﺷﺎﻳﻰ ﻧﺒﻮد
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮاﻳﻢ از ﺟﺎن ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺧﻮش ﺗﺮی
ﺑﺮاﻳﻢ ﻫﻤﭽﻮن اﻣﻴﺪ آﺧﺮی
ﺷﺎﻳﺪ ﻧﺪاﻧﻰ

ای ﻫﻤﺴﻔﺮ
ﺗﻮ ﻣﺮا ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﺒﺮ
ﺗﻮ آن
ﻗﺼﻪ ای ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪاﻧﻢ
ﻧﺎﻣﻪ ای ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﻮاﻧﻢ
ﻣﻰ ﻛﺸﻢ ﻧﻔﺲ در ﻫﻮای ﺗﻮ

ﺷﺐ ﻣﻨﻢ ﺗﻮﻳﻰ ﻫﻤﭽﻮ روﻳﺎ
ﻣﻮج ﻣﻨﻢ ﺗﻮﻳﻰ ﻫﻤﭽﻮ درﻳﺎ
ﺗﺎ اﺑﺪ ﻣﻨﻢ ﻣﺒﺘﻠﺎی ﺗﻮ

روزﮔﺎری ﺳﺮ ﻛﻮﻳﻰ
ﻧﺸﺴﺘﻢ ﻧﺸﺴﺘﻢ
ﺑﻪ اﻣﻴﺪ ﺷﺐ دﻳﺪار
ﻳﺎر ﻳﺎر ﻳﺎر
ﭼﻪ ﮔﺬﺷﺖ ﺑﺮ دﻟﻢ
آن ﺷﺐ ﻛﻪ دﻳﺪم
ﻏﺮﻳﺒﻢ ﺑﻪ دو ﭼﺸﻤﺎن
ﻳﺎر ﻳﺎر ﻳﺎر
ﻣﻰ ﻛﺸﺎﻧﺪ دل ﻣﺎ را
ﺑﻪ اﻳﻦ ﺳﻮ ﺑﻪ آن ﺳﻮ
ﺷﺪه ام ﻣﺎﻫﻰ
ﻗﻠﺎب ﻳﺎر ﻳﺎر ﻳﺎر
رﻓﺘﻢ آﺷﻔﺘﻪ و
ﺣﻴﺮان ﻫﻤﺎن دم
ﺧﺰان زد ﺑﻪ ﮔﻠﺴﺘﺎن
ﻳﺎر ﻳﺎر ﻳﺎر

ﮔﻞ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﻮ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﻛﻪ ﭘﮋﻣﺮد دﻟﻢ ﺷﻜﺴﺖ
ﺑﺎد اﮔﺮ ﻋﻄﺮ ﺗﻮ را ﺳﻮی
ﻛﺴﻰ ﺑﺮد دﻟﻢ ﺷﻜﺴﺖ
اﮔﺮ اﻓﺘﺎده ﺧﺰان
در دل ﺑﺎﻏﻢ ﻏﻤﺖ ﻣﺒﺎد
اﮔﺮ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﻧﻴﺎﻣﺪ
ﺑﻪ ﺳﺮاﻏﻢ ﻏﻤﺖ ﻣﺒﺎد
ﻣﺮا ﺑﻪ آﺳﺎﻧﻰ ﺑﺮده ای ز ﻳﺎد
روزﮔﺎری ﺳﺮ ﻛﻮﻳﻰ
ﻧﺸﺴﺘﻢ ﻧﺸﺴﺘﻢ
ﺑﻪ اﻣﻴﺪ ﺷﺐ دﻳﺪار
ﻳﺎر ﻳﺎر ﻳﺎر
ﭼﻪ ﮔﺬﺷﺖ ﺑﺮ دﻟﻢ آن
ﺷﺐ ﻛﻪ دﻳﺪم ﻏﺮﻳﺒﻢ
ﺑﻪ دو ﭼﺸﻤﺎن ﻳﺎر ﻳﺎر ﻳﺎر
ﻣﻰ ﻛﺸﺎﻧﺪ دل ﻣﺎ
را ﺑﻪ اﻳﻦ ﺳﻮ ﺑﻪ آن ﺳﻮ
ﺷﺪه ام ﻣﺎﻫﻰ
ﻗﻠﺎب ﻳﺎر ﻳﺎر ﻳﺎر
رﻓﺘﻢ آﺷﻔﺘﻪ و
ﺣﻴﺮان ﻫﻤﺎن دم
ﺧﺰان زد ﺑﻪ
ﮔﻠﺴﺘﺎن ﻳﺎر ﻳﺎر ﻳﺎر

دﻟﺘﻨﮓ ﺗﻮام از ﺗﻮ ﭼﻪ ﭘﻨﻬﺎن
ﺑﻴﻤﺎرم و دور از ﺗﻮ ﺑﻪ درﻣﺎن
ﻧﺮﺳﺪ درد ﻣﻦ
ای ﺗﻮ ﻛﻪ ﺟﺎﻧﻰ ﺑﻪ ﺗﻦ
ﺑﺮ دﻟﻢ آﺗﺶ ﻧﺰن
ﻧﺮوی از ﺳﺮم
ﺗﺎ ﻧﻔﺲ آﺧﺮم
ای ﻏﻢ ﭘﻨﻬﺎن ﻣﻦ
روزﮔﺎری ﺳﺮ ﻛﻮﻳﻰ
ﻧﺸﺴﺘﻢ ﻧﺸﺴﺘﻢ
ﺑﻪ اﻣﻴﺪ ﺷﺐ دﻳﺪار
ﻳﺎر ﻳﺎر ﻳﺎر
ﭼﻪ ﮔﺬﺷﺖ ﺑﺮ دﻟﻢ
آن ﺷﺐ ﻛﻪ دﻳﺪم ﻏﺮﻳﺒﻢ
ﺑﻪ دو ﭼﺸﻤﺎن ﻳﺎر ﻳﺎر ﻳﺎر
ﻣﻰ ﻛﺸﺎﻧﺪ دل ﻣﺎ را
ﺑﻪ اﻳﻦ ﺳﻮ ﺑﻪ آن ﺳﻮ
ﺷﺪه ام ﻣﺎﻫﻰ
ﻗﻠﺎب ﻳﺎر ﻳﺎر ﻳﺎر
رﻓﺘﻢ آﺷﻔﺘﻪ و
ﺣﻴﺮان ﻫﻤﺎن دم
ﺧﺰان زد ﺑﻪ ﮔﻠﺴﺘﺎن
ﻳﺎر ﻳﺎر ﻳﺎر

ﻫﻢ ﭘﻨﺎﻫﻰ ﻫﻢ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺑﻰ ﺗﻮ زﻧﺪان ﺷﺪه ﻋﺎﻟﻢ
ﭘﺮﻳﺸﺎن ﺷﺪه ﺣﺎﻟﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪی ﭼﺮا
درد ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻢ
ﺗﻮ را در ﻛﻪ ﺑﺠﻮﻳﻢ
ﺗﻮ ﻛﺠﺎﻳﻰ ﻛﺠﺎ

ای ماه من پنهان نشو دوری نکن از آسمانم
ای ماه من امشب چرا بی آشنا بی‌ همزبانم
ای بی خبر از من جا مانده ام از تو
باید چه کنم با دنیای پس از تو
ای تاب و توانم بی تو نتوانم
با گریه سحر شد شب های خزانم
عشق …
جانم به لب آمد جانا در عشق تو من رسوای جهانم
عاشق تر از آنم ای یار از بند غمت دل را برهانم

ﺑﻪ آﻳﻪ ﻫﺎی ﭼﺸﻢ ﺗﻮ
ﻣﻦ اﻋﺘﺮاف ﻣﻰ ﻛﻨﻢ
ﺗﻤﺎم ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻨﻰ
ﺗﻮ را ﻃﻮاف ﻣﻰ ﻛﻨﻢ

ﺗﻮ آﻣﺪی ﺑﺪون ﺷﮏ
ﺷﺪی ﺗﻤﺎم ﺑﺎورم
ﻣﻦ از ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺟﻬﺎن
ﺑﻪ ﺗﻮ ﭘﻨﺎه ﻣﻰ ﺑﺮم
ﺑﻪ ﺗﻮ ﭘﻨﺎه ﻣﻰ ﺑﺮم
ﭼﻮ ﮔﻞ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺑﺎﻏﺒﺎن
ای آﺷﻨﺎ ﺑﺒﺮ ﻣﺮا
ازﻳﻦ ﻗﻔﺲ ﺑﻪ آﺳﻤﺎن

ﺑﻪ ﺗﻮ ﭘﻨﺎه ﻣﻰ ﺑﺮم
دار و ﻧﺪار ﻣﻦ ﺗﻮﻳﻰ
ﻣﻴﺎن اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻧﻘﺎب
آﻳﻨﻪ دار ﻣﻦ ﺗﻮﻳﻰ
ﺑﻰ ﺗﻮ ﺑﻰ ﻣﻌﻨﺎﻳﻢ
ﭼﻮ ﻗﺼﻪ ای ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎن
ﭼﻮ اﺑﺮ دور از ﺑﺎران
ﺗﻮرا ﻧﻴﺎزت دارم ﺑﻴﺶ
از ﺟﺎن

ﺑﺎ ﺗﻮ ﻋﻤﺮی دﻳﮕﺮ
ﺑﺮای ﻣﻦ ﺷﺪ آﻏﺎز
ﺗﻮ ﺷﻌﺮی و ﻣﻦ آواز
ﺗﻮ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎری در ﻗﻠﺒﻢ
ﭼﻮن راز
در آﺳﻤﺎن ﻗﻠﺐ ﻣﻦ
ﺗﻮ آﺧﺮﻳﻦ ﺳﺘﺎره
ﺑﻤﺎن ﻛﻪ ﻏﻴﺮ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ
ﻧﻤﺎﻧﺪه راه ﭼﺎره ای

اﮔﺮ ﻣﺮا رﻫﺎ ﻛﻨﻰ
ﭼﻪ ﺳﺎده ﻣﻰ روم ز ﻳﺎد
ﭼﻮ ﺷﻌﻠﻪ ای ﻛﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن
رﻫﺎ ﺷﻮد ﻣﻴﺎن ﺑﺎد

ای مرا جان و جهان بی تو جهان را چه کنم
تو برایم همه ای من همگان را چه کنم
بی تو دلم را چه کنم صبر کمم را چه کنم
ای ناخدا در دل من دریای غم را چه کنم
بر غبار دل تنها عشق تو فرش حریر است
ای که چشمان تو دریاست هرچه هست بی تو کویر است
غم دل را به که گویم غصه هایم گفتنی نیست
رفتم از خاطرت اما خاطراتت رفتنی نیست

ﭼﻪ ﺑﻰ رﺣﻤﺎﻧﻪ زﻳﺒﺎﻳﻰ
ﺑﺘﺎب ای ﻣﺎه روﻳﺎﻳﻰ
ﺑﻪ راﻫﻢ

ﺗﻮ آﻏﺎزی ﺗﻮ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﺗﻮ ﺑﻮی ﺧﺎک و ﺑﺎراﻧﻰ
ﺑﺮاﻳﻢ
اﮔﺮ دردی اﮔﺮ درﻣﺎن
اﮔﺮ دﺷﻮار اﮔﺮ آﺳﺎن
ﺗﻮ را ﻣﻰ ﺧﻮاﻫﻤﺖ ﻫﺮدم
ﭼﻮ ﺑﺎﻏﻰ ﺗﺸﻨﻪ ی ﺑﺎران

اﮔﺮ زﺧﻤﻰ اﮔﺮ ﻣﺮﻫﻢ
اﮔﺮ دورﻳﻢ اﮔﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﺑﺪان ﺑﻴﺶ از ﻧﻔﺲ ﺣﺘﻰ
ﺑﻪ دﻳﺪار ﺗﻮ ﻣﺤﺘﺎﺟﻢ
ﻣﺎ از ﺷﺐ ﺑﻰ اﻧﺘﻬﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﮔﺬﺷﺘﻴﻢ
از ﺑﻴﻘﺮاری ﻫﺎ ﺑﻪ آراﻣﺶ رﺳﻴﺪﻳﻢ
دﻧﻴﺎی ﻣﻦ ﺑﻰ ﺗﻮ ﭼﻨﻴﻦ زﻳﺒﺎ ﻧﻤﻰ ﺷﺪ
ﺑﺎ ﻫﻢ زﻣﻴﻦ ﺧﻮردﻳﻢ و ﺑﺎ ﻫﻢ ﭘﺮ ﻛﺸﻴﺪﻳﻢ

ﺗﻮ از ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪن ﮔﻔﺘﻰ ﻣﻦ از دﻳﻮاﻧﮕﻰ ﮔﻔﺘﻢ
ﺗﻮ از دل ﮔﻔﺘﻰ و ﻫﺮ دم ﻣﻦ از دﻟﺪاﮔﻰ ﮔﻔﺘﻢ
ﺗﻮ ﮔﻔﺘﻰ ﺗﺎ ﻛﺠﺎ ﻫﻤﺮاه اﻳﻦ دﻳﻮاﻧﻪ ﻣﻰ ﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻪ ﺷﺮط ﻣﺮگ ﺑﺎﻫﻢ ﻋﺸﻖ ﺑﺎ ﻫﻢ را ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻢ

ﺑﺪﻫﻜﺎر اﺷﮏ ﻣﻨﻪ ﺷﻮﻧﻪ ﻫﺎت
ﭼﻘﺪ ﻣﻦ ﻏﺮﻳﺒﻢ ﺑﺪون ﭼﺸﺎت
ﻛﻢ آورده ﻗﻠﺒﻢ ﺑﻪ دادم ﺑﺮس
دل ﺑﻴﻘﺮارم ﺑﻤﻴﺮم ﺑﺮات

ﻧﻔﺲ ﻣﻴﻜﺸﻢ ﺗﻮ ﻫﻮاﻳﻰ ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ
دﻟﻢ ﻣﻮﻧﺪه ﭘﻴﺶ ﭼﺸﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﻧﻴﺎز ﻣﻨﻰ ﻣﻦ دﭼﺎرم ﺑﻪ ﺗﻮ
ﻛﺠﺎﻳﻰ رﻓﻴﻘﻢ ﻛﺠﺎﻳﻰ ﻋﺰﻳﺰ
روزاﻣﻮ ﺑﺎ دﻟﺘﻨﮕﻰ ﺳﺮ ﻣﻰ ﻛﻨﻢ
ﺷﺒﺎﻣﻮ ﺑﺎ ﻓﻜﺮت ﺳﺤﺮ ﻣﻴﻜﻨﻢ
واﺳﻪ اﻳﻨﻜﻪ ﺑﺎزم ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻰ ﻛﻨﺎرم
ﺗﻮی ﺧﺎﻃﺮاﺗﺖ ﺳﻔﺮ ﻣﻰ ﻛﻨﻢ

زﻣﻮﻧﻪ ﭼﻪ داﻏﻰ رو ﻗﻠﺒﻢ ﮔﺬاﺷﺖ
دل ﻣﻦ ﻛﻪ ﺟﺰ ﺗﻮ ﭘﻨﺎﻫﻰ ﻧﺪاﺷﺖ
ﺧﺪا ﻫﻢ ﻛﻪ اﻧﮕﺎر ﻣﻨﻮ ﺑﺮده از ﻳﺎد
دﻋﺎﻣﻮ ﺷﻨﻴﺪ و ﺟﻮاﺑﻰ ﻧﺪاﺷﺖ
ﺑﻰ ﺗﻮ ﻓﺮدا ﻧﻤﻰ آﻳﺪ
ﻣﺎه ﻧﻤﻰ ﺗﺎﺑﺪ
اﻧﮕﺎر ﺟﻬﺎن ﺑﻰ ﺗﻮ ﻣﻦ را ﻧﻤﻰ ﺧﻮاﻫﺪ

ای ﺳﻔﺮ ﻛﺮده
در ﺳﻴﻨﻪ ﺑﻌﺪ از ﺗﻮ
ﺷﻮﻗﻰ ﺑﺮای زﻧﺪﮔﺎﻧﻰ ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ

ﺧﺪاﻳﺎ ﺗﺸﻨﻪ ی ﺑﺎراﻧﻢ
ﻛﻮﻳﺮم ﺑﻪ ﻟﺐ آﻣﺪ ﺟﺎﻧﻢ
ﺑﻐﻞ ﻛﻦ ﺗﻦ ﺳﻮزاﻧﻢ را
رﻫﺎ ﻛﻦ از ﻗﻔﺲ ﺟﺎﻧﻢ را

ﺑﻰ ﭘﻨﺎﻫﻢ
ای ﻫﻢ ﻧﻔﺲ در اﻳﻦ ﻗﻔﺲ
ﻧﻮری ﻧﺪارد آﺳﻤﺎن
ﺑﺎ ﺗﻮ ﭼﻮ ﺧﻮرﺷﻴﺪم وﻟﻰ
ﺑﻰ ﺗﻮ ﭼﺮاﻏﻰ ﻧﻴﻤﻪ ﺟﺎن
ای ﻫﻤﺪم ﺷﺒﻬﺎی ﺳﺮدم
ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﺷﺪ ﭘﻨﺎه ﻗﻠﺒﻢ
ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻧﻢ
ﺳﺎﺣﻞ ﺗﻮﻳﻰ درﻳﺎ ﺗﻮﻳﻰ
ﻫﺮ ﺟﺎ ﻣﻨﻢ آﻧﺠﺎ ﺗﻮﻳﻰ
ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻓﺮدا ﻣﻰ رﺳﻢ
ﭘﺎﻳﺎن اﻳﻦ ﺷﺒﻬﺎ ﺗﻮﻳﻰ
آرام ﻗﻠﺐ ﺑﻰ ﻗﺮارم
ﻣﻦ ﻫﺮﭼﻪ دارم از ﺗﻮ دارم

ﭼﺎره ﻛﻦ درد ﻣﺮا
ﺧﺴﺘﻪ ام از ﻫﻤﻪ ﻛﺲ
ﭼﺎره ی دردم ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻮ ﻓﻘﻄ ﺑﻮدی و ﺑﺲ
ای ﺗﻤﺎم ﺑﺎور ﻣﻦ
ﮔﻢ ﺷﺪم در دل ﺷﺐ
آه از اﻳﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎ
ﻣﺎه ﻣﻦ روﺷﻦ ﻛﻦ اﻣﺸﺐ
راه ﺗﺎرﻳﮏ ﻣﺮا
ای ﺗﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﺎور ﻣﻦ

ﺑﻰ ﭘﻨﺎﻫﻢ
ای ﻫﻢ ﻧﻔﺲ در اﻳﻦ ﻗﻔﺲ
ﻧﻮری ﻧﺪارد آﺳﻤﺎن
ﺑﺎ ﺗﻮ ﭼﻮ ﺧﻮرﺷﻴﺪم وﻟﻰ
ﺑﻰ ﺗﻮ ﭼﺮاﻏﻰ ﻧﻴﻤﻪ ﺟﺎن
ای ﻫﻤﺪم ﺷﺒﻬﺎی ﺳﺮدم
ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﺷﺪ ﭘﻨﺎه ﻗﻠﺒﻢ

ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻧﻢ ﺳﺎﺣﻞ ﺗﻮﻳﻰ
درﻳﺎ ﺗﻮﻳﻰ ﻫﺮ ﺟﺎ
ﻣﻨﻢ آﻧﺠﺎ ﺗﻮﻳﻰ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻓﺮد ﻣﻰ رﺳﻢ
ﭘﺎﻳﺎن اﻳﻦ ﺷﺒﻬﺎ ﺗﻮﻳﻰ آرام
ﻗﻠﺐ ﺑﻰ ﻗﺮارم ﻣﻦ
ﻫﺮﭼﻪ دارم از ﺗﻮ دارم