برچسب: علیرضا قربانی

تو خنده ی دوری در یاد تو قاصدکی دور از باد
من زخمی قبل از مردن من ساکت قبل از فریاد
داد از دل من داد ای داد …
عکسی که پر از رویا بود در خاطره ای تار افتاد
عکسی که در آن خندیدم از سینه ی دیوار افتاد
داد از دل من داد ای داد
آمده ام تو به داد دلم برسی
تو سکوت مرا بشنو که صدای غمم نرسد به کسی
آمده ام تو به داد دلم برسی
چو پرنده ی زخمی بی پر و بال رها شده از قفسی
باید که شبی برسی به قرارم ایمان منی به خدا نسپارم
میترسم از اینکه زمان نگذارد چون دسته گلی برسی به مزارم
باید که شبی برسی به قرارم ایمان منی به خدا نسپارم
میترسم از اینکه زمان نگذارد چون دسته گلی برسی به مزارم
آمده ام تو به داد دلم برسی
تو سکوت مرا بشنو که صدای غمم نرسد به کسی
آمده ام تو به داد دلم برسی
چو پرنده ی زخمی بی پر و بال رها شده از قفسی

از کوچ چه داری به غیر از داغ سفر از عشق چه دارم به غیر از خون جگر
آغوشم تا همیشه خالی است تا عطر تو در این حوالی است
فریاد زدمت همه شهر نامت شد لرزید از نام تو تاریکی آنجا باور کردم نزدیکی
برگرد به تنم که منم آغوشت ای داد از کابوس تنهایی هر لحظه یاد من می آیی
به تنم بازا وطنم که دل از حسرت بکنم …
فریاد زدمت همه شهر نامت شد لرزید از نام تو تاریکی آنجا باور کردم نزدیکی
برگرد به تنم که منم آغوشت ای داد از کابوس تنهایی هر لحظه یاد من می آیی
به تنم بازا وطنم که دل از حسرت بکنم …
به تنم بازا وطنم که دل از حسرت بکنم …

خیال آمدنت دیشبم به سر میزد
نیامدی که ببینی دلم چه پر میزد
به خواب رفتم و نیلوفری بر آب شکفت
خیال روی تو نقشی به چشم تر میزد
کجایی ای که دلم بی تو در تب و تاب است
چه بس خیال پریشان به چشم بی خواب است
ز پا فتادم و در سر هوای روی تو دارم
مرا بکشتی و من دست بر دعای تو میرم
هنوز عشق تو امیدبخش جان من است
خوشا غمی که از او شادی جهان من است
تمام شب به خیال تو رفت و میدیدم
که پشت پرده ی اشکم سپیده سر میزد

ﻣﺮا ﻛﻪ ﺣﺎل ﭘﺮﻳﺸﺎن ﻣﻮج ﻣﻮی ﺗﻮام
ﻣﺮا ﻛﻪ ﮔﻤﺸﺪه ای در زﻣﺎن ﺑﻪ ﺳﻮی ﺗﻮام
ﻣﺮا ﻛﻪ ﭘﻨﺠﺮه ی ﺑﺎز روﺑﺮوی ﺗﻮام
ﻣﺮا ﻛﻪ ﻫﺮ ﺷﺐ دﻟﮕﻴﺮ ﻏﺼﻪ ﮔﻮی ﺗﻮام
ﻣﺮا ﻛﻪ ﺑﻐﺾ ﻓﺮو ﺧﻮرده ی ﮔﻠﻮی ﺗﻮام
ﻣﺮا ﻛﻪ زﺧﻢ ﭘﺮ و ﺑﺎل آرزوی ﺗﻮام
ﺻﺪا ﺑﺰن ﻛﻪ ﺳﻜﻮت ﺟﻬﺎن ﺗﻤﺎم ﺷﻮد
ﺻﺪا ﺑﺰن ﻛﻪ ﺷﺐ ﺑﻰ زﻣﺎن ﺗﻤﺎم ﺷﻮد
ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻗﺼﻪ ی ﺑﻰ ﻗﻬﺮﻣﺎن ﺗﻤﺎم ﺷﻮد
ﻫﺰار و ﻳﮏ ﺷﺐ اﻳﻦ داﺳﺘﺎن ﺗﻤﺎم ﺷﻮد

ﻣﺮا ﻛﻪ اﻳﻨﻬﻤﻪ از دوری ﺗﻮ در ﺧﻄﺮم
ﻣﺮا ﻛﻪ ﺷﺐ ﺑﻪ ﺷﺐ از ﺧﺎﻃﺮ ﺗﻮ ﻣﻴﮕﺬرم
ﻣﺮا ﻛﻪ زﻣﺰﻣﻪ ی ﺑﺎدﻫﺎی رﻫﮕﺬرم
ﻣﺮا ﻛﻪ آﻳﻨﻪ ی آه ﻫﺎی ﺑﻰ اﺛﺮم
ﻣﺮا ﻛﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﺗﺮم ﻫﺮ ﭼﻪ از ﺗﻮ دورﺗﺮم
ﻣﺮا ﻛﻪ ﻣﺮگ ﻣﻦ اﺳﺖ اﻳﻨﻜﻪ از ﺗﻮ ﺑﻰ ﺧﺒﺮم
ﺻﺪا ﺑﺰن ﻛﻪ ﺳﻜﻮت ﺟﻬﺎن ﺗﻤﺎم ﺷﻮد
ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻗﺼﻪ ی ﺑﻰ ﻗﻬﺮﻣﺎن ﺗﻤﺎم ﺷﻮد
ﻛﻪ ﺑﻐﺾ اﺑﺮی اﻳﻦ آﺳﻤﺎن ﺗﻤﺎم ﺷﻮد
ﻫﺰار و ﻳﮏ ﺷﺐ اﻳﻦ داﺳﺘﺎن ﺗﻤﺎم ﺷﻮد