برچسب: عماد طالب زاده

ﻣﮕﻪ ﻣﻴﺸﻪ ادم از ﻣﺎدرﺷﻢ دل ﺑﻜﻨﻪ
ﻛﻪ ﻣﻦ از ﺧﺎک ﺧﻮدم دﺳﺖ ﺑﻜﺸﻢ
ﻛﺴﻰ دﺳﺖ دراز ﻛﻨﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﻣﻦ
ﻣﻦ ﻣﺤﺎﻟﻪ ﻳﻪ ﻗﺪم ﭘﺲ ﺑﻜﺸﻢ
اﻳﻦ ﻫﻤﻮن ﺟﺎﻳﻴﻪ ﻛﻪ ﻋﺎﺷﻘﺸﻢ
ﻣﻨﻮ اﻳﺮان ﺑﺰرﮔﻢ ﻛﺮده ﻧﺸﻮﻧﻢ داده ﺑﺮاش ﻣﻴﻤﻴﺮن
اﻓﺘﺨﺎر ﻣﻌﻨﻰ ﺷﺪه ﺗﻮ ﺳﺮه ﻣﻦ ﭘﺮﭼﻤﻮ روی ﺑﻠﻨﺪی دﻳﺪن
ﺷﺪه ﺣﺘﻰ اﮔﻪ ﺗﻮ ﻛﻮﭼﻪ ﺑﻤﻴﺮم
اﻳﻨﺠﺎ ﺧﺎک ﻣﻨﻪ ﻣﻦ ﺟﺎﻳﻰ ﻧﻤﻴﺮم
ﻣﻴﻤﻮﻧﻢ ﭘﺎی ﻫﻤﻪ ﺧﻨﺪه و ﺗﻠﺨﻴﺶ
ﺗﺎ ﻛﻪ اﺑﺎد ﻧﺸﻪ ﻣﻦ ﺟﺎﻳﻰ ﻧﻤﻴﺮم
ﺷﺪه ﺣﺘﻰ اﮔﻪ ﺗﻮ ﻛﻮﭼﻪ ﺑﻤﻴﺮم
اﻳﻨﺠﺎ اﻳﺮاﻧﻪ و ﻣﻦ ﺟﺎﻳﻰ ﻧﻤﻴﺮم
ﻣﻴﻤﻮﻧﻢ ﭘﺎی ﻫﻤﻪ ﮔﺮﻳﻪ و ﺧﻨﺪه ات
ﺗﺎ ﺗﻮ اﺑﺎد ﻧﺸﻴﻰ ﻣﻦ ﺟﺎﻳﻰ ﻧﻤﻴﺮم
ﻣﻦ رﻓﻴﻘﺎم ﺳﺮت ﺟﻮن دادن
ﻛﻪ ﺗﻮ اﻳﻦ ﺧﻮﻧﻪ ﭼﺮاﻏﻮﻧﻰ ﺑﺸﻪ
ﺷﺪه ﺛﺎﺑﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ دﻧﻴﺎ ﻛﻪ
ﻧﻤﻴﺰارﻳﻢ اﻳﻨﺠﺎ وﻳﺮوﻧﻰ ﺑﺸﻪ
ﺷﺪه ﺣﺘﻰ اﮔﻪ ﺗﻮ ﻛﻮﭼﻪ ﺑﻤﻴﺮم
اﻳﻨﺠﺎ ﺧﺎک ﻣﻨﻪ ﻣﻦ ﺟﺎﻳﻰ ﻧﻤﻴﺮم
ﻣﻴﻤﻮﻧﻢ ﭘﺎی ﻫﻤﻪ ﺧﻨﺪه و ﺗﻠﺨﻴﺶ
ﺗﺎ ﻛﻪ اﺑﺎد ﻧﺸﻪ ﻣﻦ ﺟﺎﻳﻰ ﻧﻤﻴﺮم
ﺷﺪه ﺣﺘﻰ اﮔﻪ ﺗﻮ ﻛﻮﭼﻪ ﺑﻤﻴﺮم
اﻳﻨﺠﺎ اﻳﺮاﻧﻪ و ﻣﻦ ﺟﺎﻳﻰ ﻧﻤﻴﺮم
ﻣﻴﻤﻮﻧﻢ ﭘﺎی ﻫﻤﻪ ﮔﺮﻳﻪ و ﺧﻨﺪه ات
ﺗﺎ ﺗﻮ اﺑﺎد ﻧﺸﻰ ﻣﻦ ﺟﺎﻳﻰ ﻧﻤﻴﺮم

در آغوشت بگیر تنهاییم را که غریبم

که بی آغوش تو از خنده هایم بی نسیبم

بیا که هق هقی از ته دل در آغوش تو

بدهکارم به اشک پنهانیه چشم نجیبم

یک جمله‌ی تو میبرد تمام غمهایم را

چیزی بگو جان من که خسته ام از دنیا

خاصیت چشم توست فهمیدن من بی حرف

چیزی نمی گویم خودت بخوان دردهایم را

بیا که نامردترین درد به قلب من زده

بیا که تنهایی من به قصد کشتن آمده

رفتی بفهمم روزگار گاهی چقدر بی رحم است

بیا که دیر می شود که طاقتم سر آمده

یک جمله‌ی تو میبرد تمام غمهایم را

چیزی بگو جان من که خسته ام از دنیا

خاصیت چشم توست فهمیدن من بی حرف

چیزی نمی گویم خودت بخوان دردهایم را

دیدمت اندوه پنهانم تنهاتر شدی
دیدمت که شانه امنه سری دیگر شدی
من تنها آشنایه تو بین یه مشت غریبه ام
جوری گذشتی انگار که هفت پشت غریبه ام
با تو چه کردن که این چنین از دیدن چشمم واهمه داری
با تو چه کردن شبانه یک بند میان لبخند باید بباری

بمیرم برای تنهاییه تو
چه کرده این غصه با زیباییه تو
نماندم که شادیه تو را نگیرم
لعنت به منو تنهاییه تو