برچسب: محسن چاوشی

پاییز، که می شد

دلم شور می زد

می ترسیدم

ژاکت

یکی از هم کلاسی هایم را، پوشیده باشم

خسته شدم خسته هر چی درده
آی رو دوش من درده هزار تا مرده
جنگ با این همه غم و غریبی
یکی بگه رسم به کدوم نبرده
بهار و پاییز و زمستون چیه چیه
برگ درخت من همیشه زرده
وقتی زمونه رو گرفته از من
دلم دیگه دنبال چی بگرده
ای دلخور از گریه ، مرد پر از گریه
بغض ترک خورده ، دریاچه ی مرده
با گریه جاری شو ، بازم بهاری شو
با درد خلوت کن ، از غم شکایت کن
هزار تا خورشید واسه ی ما کمه
دنیا بدونه عشق خیلی سرده
باید بسازه و بسوزه با غم
دلی که بازیچه ی داغ و درده
حتی بخوابم روز خوش ندیدم
بپرس از این چشما که خواب گرده
منتظره کدوم خوشی بمونم
دنیا مگه چی داشته رو نکرده
ای دلخور از گریه ، مرد پر از گریه
بغض ترک خورده ، دریاچه ی مرده
با گریه جاری شو ، بازم بهاری شو
با درد خلوت کن ، از غم شکایت کن

دل تو اگه مثه سنگ شده
دل من خیلی برات تنگ شده
اگه درد تو واسش یه عادته
کاری که نمی کنه شکایته
تو رو و دیده و به تو دل بسته
دل از آدم و عالم خسته
ای که دستای تو از من دوره
بیا که مردم از این دلشوره
دلشوره ، دلشوره ، دلشوره
توی آتیش چشات می سوزه
دل من داره به پات می سوزه
اگه بی تو بی سر و سامونه
قدر چشمایتو رو میدونه
دل تو سفره ی رنگینه ببین
دل من بی کس و غمگینه ببین
تو که نیستی همه چی دلگیره
بیا که بی تو دلم میمیره
میمیره ، میمیره ،آی میمیره

بخون امشب تا منم بتونم گریه کنم
تا بتونم با تو بخونم گریه کنم
می خوام آتیش بگیرم داره سوزه نی میاد
دلم از غصه پره اون که رفته ،کی میاد
نمی دونم که چی شد چرا ازمن رنجید
جای این بی مهری کاش من و می فهمید
مردم از زخمایی که خوردم از تنهایی
کمکم کن ای دوست مردم از تنهایی
واسه خاطر خدا اون و برگردون و
شاد کن خاطره این دل سرگردون و
نه دیگه به روم نیار که چی اومد به سرم
نگو خاطرخواهی چه گلی زد به سرم
یا به لیلا برسون این دله مجنون و
یا مداوا کن این درده بی درمونو
من اسیرم تو فقط لحظه مردن من
می تونی وا کنی این یوغ از گردن من

لولای شکسته در را عوض می کنم
در را باز می کنم می گویم بانو خوش آمدی
خوش آمدی
اگر نبودی در و می بندم ، دوباره باز می کنم
های بانو ، بانو ، بانوجان ، فقط همین
های بانو ، بانو ، بانوجان ، فقط همین
های بانو شوخی نکن ، چشم خسته
بسته میشود قلب خسته ،می ایستد
های بانو ، بانو ، بانوجان ، فقط همین
های بانو ، بانو ، بانوجان ، فقط همین

ای جوانی که نداره مال دنیا
او بمیره بهتره پیشم بمونه
تو به من گفتی برو از سرت زیادیم
گفتی زشتی گفتی وقتی با منی
پیش همه خیلی خجالت می کشی
گفتی که دهاتی ام
آتش به جگر زد با حرف ها بی رحم
دهاتی ام
تو به من خندیدی وقتی که فهمیدی
پدرم کارگره مادرم تو خونه نون میپذه و دهاتیه
بوی عطر نون مادرم پیچیده
مادر زیبایم کی بهت خندیده
دهاتی ام
تو به من گفتی برو باشه میرم
دل به تنهایی و دلتنگی میدم
تو به من خندیدی وقتی که فهمیدی
پدرم کارگره مادرم تو خونه نون میپذه و دهاتیه
دستات و می بوسم ، میپرستم بابا
از خودم از دنیا خیلی خستم ، بابا
آتش به جگر زد با حرف هابی رحم
دهاتی ام

خنده رو از لب این دلِ ناشاد بگیر
یه کم عاشق شدن رو از دلم یاد بگیر
اگه حتی تو بخوای عهدمون شکسته شه
نمیذارم یه نفس دلم از تو خسته شه
دلِ من از غم دوریت مرده
تو خیال میکنی خوابش برده
یه دفع از من بیچاره چرا نمیپرسی زنده ام یا مرده
نمیپرسی و نمیدونی غمت چه بلایی به سرم آورده
خنده رو از لب این دل ناشاد بگیر
یه کم عاشق شدن رو از دلم یاد بگیر
اگه حتی تو بخوای عهدمون شکسته شه
نمیذارم یه نفس دلم از تو خسته شه
بذار عمرم به امیدت سر شه
تا یه ذره خستگی هام در شه
عطشِ خواستنت رو ازم نگیر
تا دلم بسوزه خاکستر شه
آخه حتی فکرشم نمیکنم روزگارِ من از این بهتر شه
خنده رو از لب این دل ناشاد بگیر
یه کم عاشق شدن رو از دلم یاد بگیر
اگه حتی تو بخوای عهدمون شکسته شه
نمیذارم یه نفس دلم از تو خسته شه

هر روز عمرم از دیروز بدتره
عمری که هر نفس بی غم نمی گذره
دلگیر و خسته ام بی روح ساکتم
نبضم نمی زنه پلکم نمی پره
می دونم امشبم از خواب می پرم
از گریه تا سحر خوابم نمی بره
این زنده موندنه بازنده مونده
بی دوست زندگی مرگ از تو بهتره
اون روبرو داره پرواز می کنه
می بینمش هنوز از پشت پنجره
هی دست تکون می دم هی داد می زنم
اون سنگدل ولی هم کوره هم کره
حتی اگه من از این عشق بگذرم
قلب شکستم از حقش نمی گذره
دوران گیجی و سرگیجگیت گذشت
محکم بشین دلم این دور آخره
اون روبرو داره پرواز می کنه
می بینمش هنوز از پشت پنجره
هی دست تکون می دم هی داد می زنم
اون سنگدل ولی هم کوره هم کره

اگه از دست همه خسته شدم
به تو که بد جوری وابسته شدم
به تو که نمی تونم راست نگم
به چشات هر چی خواست نگم
توی دست تو اسیری خوبه
جونم و ازم بگیری خوبه
با این که کوه دردم با اینکه غم زیاده
همین که با تو باشم از سرمم زیاده
وقتی لبات بخندن چشات که شاد باشن
انگاری که تو دنیا نقل و نبات می پاشن
به دلم میگم که مغرور نشه
با تو باشه از دلت دور نشه
نون مجنون که آجر کردم
من که دنیا رو ازت پر کردم
کم نکن سایه ات و از روی سرم
با تو که باشم از عالم به درم
با این که کوه دردم با اینکه غم زیاده
همین که با تو باشم از سرمم زیاده
وقتی لبات بخندن چشات که شاد باشن
انگاری که تو دنیا نقل و نبات می پاشن
با تو همیشه خوبم یه روز بی غروبم
با اینکه دردمندم دل می خواد بخندم