برچسب: کوروش یغمایی

ملک جمشید امیر چین

یه روز کرد اسب خود را زین

شب از دروازه بیرون زد

به پهنای بیابون زد

پس از ده روز در صحرا

سلامش کرد و جوی و سبزه ای ناگاه

به زیر آمد ز اسب و اسب را سیراب گردانید

خودش زانو زد و نوشید

یه تار مو ناگه بر لبش چسبید

ز جا برخواست و آهسته مو را دور انگشتان خود پیچید

به سوی چشمه بالا رفت آهسته

دختر شاه پریون بود

به دورش دختران دیگری در خنده و بازی

یکیشان گفت بوی آدمیزاد

ناگه جملگی کفتر شدند پرواز کردند

ملک جمشید را آواز کردند

نمیبینی دگر مارا

ملک جمشید دید آنجا

نه چشمه ست نه آب هست

فقط موج سراب هست

ملک جمشید برگشت

بگفت آن تار مو را دروغ قاب زرینی نهادند

میگن هروقت کسی بر تار موی آن پری انگشت میساید

از آن تار این صدا بر گوش می آید

ملک جمشید اسیر دختر شاه پریون شد

ملک جمشید مجنون شد

ملک جمشید اسیر دختر شاه پریون شد

ملک جمشید مجنون شد

ملک جمشید اسیر دختر شاه پریون شد

ملک جمشید مجنون شد

ملک جمشید مجنون شد

ملک جمشید مجنون شد

ملک جمشید مجنون شد

چطور شد ، مجنون شد

چه بد شد ، مجنون شد

مجنون شد ، مجنون شد

ملک جمشید اسیر دختر شاه پریون شد

ملک جمشید مجنون شد

ملک جمشید مجنون شد

ملک جمشید مجنون شد

ملک جمشید مجنون شد

چطور شد ، مجنون شد

چه بد شد ، مجنون شد

مجنون شد ، مجنون شد

شب اندوهگین دردناکی بود و میبارید

تو میرفتی و با تو آسمان میرفت و شب میرفت

تو میرفتی و بی تو آسمان میماند و شب می مُرد

نمیدانم آنکه با ما بود و دانم آنکه با ما بود

تورا می بست و میبُرد و مرا می خست و می آزرد

تو می رفتی و من آرام در خود گریه میکردم

غمم بر هر رگ نازکتر از مو نیشتر می زد

زمین می بُرد با خود شهرها و آشیان ها را

کبوترهای دست تو به حسرت بال و پر می زد

در آن شب بی تو در من دست مرموزی تکان می خورد

در آن شب بی تو در من پای سنگینی صدا می کرد

تو بودی در شبی تاریک و باران خورده دستی سرد

درون آشیان گرم و خاموشی شنا می کرد

نمیدانم چرا آن شب چنین احساس می کردم

که گویی خواب میبینم شبی تردست و طوفانی

درختان شاخه هاشان استخوانی گشته خون آلود

فتاده آشیان ها در کف باد پریشانی

فتاده آشیان ها در کف باد پریشانی

در آن شب بی تو در من پای سنگینی صدا می کرد

تو بودی در شبی تاریک و باران خورده دستی سرد

درون آشیان گرم و خاموشی شنا می کرد

نمیدانم چرا آن شب چنین احساس می کردم

که گویی خواب میبینم شبی تردست و طوفانی

درختان شاخه هاشان استخوانی گشته خون آلود

فتاده آشیان ها در کف باد پریشانی

فتاده آشیان ها در کف باد پریشانی

دیگه چیزی نمونده به عید نوروز
ننه سرما که رفته بهار توو راهه امروز

توو فکر سفره ی نو برای هفت سین
واسه پیشواز نوروز تو جشن شیرین

یه تنگ ماهی یه شمع روشن
با سیب و سکه سفره رو چیدن

سبزه رو میزه آینه و شمعدون
بالای طاقچه است گلدون تو ایوون

یادمه اون قدیما توو کلاس پای تخته
روزارو می نوشتیم تا که کم بشه یک روز

حالا عیده و نوروز میادش عمو نوروز
با یه دایره زنگی می خونه هر روز

عمو نوروزه سالی یه روزه

دنیا دوروزه عید نوروز

بازم باغچه می پوشه رختای رنگی
ببین سفره رو چیده به این قشنگی

بازم قاشق زنون هست شب در خونه
آره چهارشنبه سوری رنگین کمونه

بیار خرمن بته آتیش به پا کن
بپر از آتیش شادی و صدا کن

چهارشنبه سوری شب تا سحر رنگ
همه می خونن با شعر و آهنگ

یادمه اون قدیما توو کلاس پای تخته
روزارو می نوشتیم تا که کم بشه یک روز

حالا عیده و نوروز میادش عمو نوروز
با یه دایره زنگی می خونه هر روز

عمو نوروزه سالی یه روزه

دنیا دوروزه عید نوروز

وقتی که آسمون شهر سقف کوتاهی باشه

خوشترین لحظه هامون گذر آهی باشه

با چه شوقی ما به شب معنی فردارو بدیم

راز روزی که نرفت رو به دریا رو بدیم

توی باغچه گل نمونده همه فصلا پاییزه

تا میاد اسم بهار همه برگا میریزه

پر پروانه ی شعرم توی آخرین غزل سوخت

پای شمع افتاد و غمگین چشماشو به دست من دوخت

با یه گیتار شکسته واسه این مَردم دلسنگ میزنم ساز

نه یه شعری نه یه آهنگ همه دلتنگ همه دلتنگ

نه یه شوقی به گلای رنگ پریده بزنم رنگ

وقتی که آسمون شهر سقف کوتاهی باشه

خوشترین لحظه هامون گذر آهی باشه

با چه شوقی ما به شب معنی فردارو بدیم

راز روزی که نرفت رو به دریا رو بدیم

توی باغچه گل نمونده همه فصلا پاییزه

تا میاد اسم بهار همه برگا میریزه

پر پروانه ی شعرم توی آخرین غزل سوخت

پای شمع افتاد و غمگین چشماشو به دست من دوخت

با یه گیتار شکسته واسه این مَردم دلسنگ میزنم ساز

نه یه شعری نه یه آهنگ همه دلتنگ همه دلتنگ

نه یه شوقی به گلای رنگ پریده بزنم رنگ

توی باغچه گل نمونده همه فصلا پاییزه

تا میاد اسم بهار همه برگا میریزه

پر پروانه ی شعرم توی آخرین غزل سوخت

پای شمع افتاد و غمگین چشماشو به دست من دوخت

با یه گیتار شکسته واسه این مَردم دلسنگ میزنم ساز

نه یه شعری نه یه آهنگ همه دلتنگ همه دلتنگ

نه یه شوقی به گلای رنگ پریده بزنم رنگ

خستم از آفتاب بس که بر در کوبید

پشت اون در بودی در به من میخندید

چشمم از پا افتاد بس که اخمش کردی

نه نشد این در باز مُردم از دلسردی

قلبم از پا افتاد چون که هربار بشکست

بس که پشت در عشق تا سحرگاه بنشست

عشقم از پا افتاد نه کلید اینجا نیست

ماه هم در پس ابر نیمه شب با ما نیست

خستم از آفتاب بس که بر در کوبید

پشت اون در بودی در به من میخندید

چشمم از پا افتاد بس که اخمش کردی

نه نشد این در باز مُردم از دلسردی

قلبم از پا افتاد چون که هربار بشکست

بس که پشت در عشق تا سحرگاه بنشست

عشقم از پا افتاد نه کلید اینجا نیست

ماه هم در پس ابر نیمه شب با ما نیست

پشت اون در بودی در به من میخندید

چشمم از پا افتاد بس که اخمش کردی

نه نشد این در باز مُردم از دلسردی

قلبم از پا افتاد چون که هربار بشکست

بس که پشت در عشق تا سحرگاه بنشست

عشقم از پا افتاد نه کلید اینجا نیست

ماه هم در پس ابر نیمه شب با ما نیست

چمدون تو خودم جمع کردم کنج دیواره ، برو بردارش

چیزی تا رفتن تو نمونده و چیزی تا بغض من و تکرارش

یه قدم مونده بری از پیشم یه قدم مونده تا من داغون شم

دیگه هیچ حرفی نداری واسه من یه قدم مونده تا من ویرون شم

تو چشام نگاه نکن نمیخوام خاطره هامون و به یادم بیاری

برو دیگه بر نگرد همه جارو خوب نگاه کن چیزی رو جا نزاری

قاب عکسا رو گذاشتم ته ساک نمیخوام حتی یکیش جا بمونه

نمیخوام بودن تو کنار من ، روی دیوار اتاقا بمونه

چمدون تو خودم جمع کردم کنج دیواره

دیگه هیچ حرفی نداری واسه من یه قدم مونده تا من ویرون شم

تو چشام نگاه نکن نمیخوام خاطره هامون و به یادم بیاری

برو دیگه بر نگرد همه جارو خوب نگاه کن چیزی رو جا نزاری

قاب عکسا رو گذاشتم ته ساک نمیخوام حتی یکیش جا بمونه

نمیخوام بودن تو کنار من ، روی دیوار اتاقا بمونه

چمدون تو خودم جمع کردم کنج دیواره

تو همون قطره بارونی، که از ابرا میوفتی
عکس امروزی، تو آینه فردا میوفتی
تو همیشه شعر رفتن، از خرابی رو لباته
دو قدم مونده به آبادی، ولی از پا میوفتی
تو شب به این قشنگی، که ستاره خواب نداره
اگه عاشق نشی از چشم، ستاره ها میوفتی
تو همون قطره بارونی، که از ابرا میوفتی
عکس امروزی، تو آینه فردا میوفتی
روی ماسه های ساحل، وقتی چیزی مینویسی
وسط حرفای آبی، من و دریا میوفتی
میشه تو چشم سیاهت، شب تاریکو سحر کرد
تو یه اتفاق خوبی، که توی رویا میوفتی

کی تو میایی بهارو میاری

ماه قشنگ شبارو میاری

با اومدن تو شبام پر ستاره س

اون دو تا چشمات یه راز و اشاره س

منم یه خسته تو تکیه گاهی

توو بی پناهی تو سرپناهی

منم یه عاشق تو یک بهانه

تویی ترانه ، توو این زمانه

کی تو میایی بهارو میاری

ماه قشنگ شبارو میاری

با اومدن تو شبام پر ستاره س

اون دو تا چشمات یه راز و اشاره س

منم یه خسته تو تکیه گاهی

توو بی پناهی تو سرپناهی

منم یه عاشق تو یک بهانه

تویی ترانه ، توو این زمانه

ترانه آهنگ کی تو میایی از کوروش یغمایی

با اومدن تو شبام پر ستاره س

اون دو تا چشمات یه راز و اشاره س

منم یه خسته تو تکیه گاهی

توو بی پناهی تو سرپناهی

منم یه عاشق تو یک بهانه

تویی ترانه ، توو این زمانه

گریه نکن یار رسیده قطار

تو میری اما یاد تو میشه موندگار

این آخرین بار خدانگهدار

گریه ی تو میگه به من اینه موندگار

روز اول که ما به هم رسیدیم

هرچی داشتیم یا نداشتیم

ما فقط با عشق خود پیمانی بستیم

رفتی و باز شدی همسفر باد

میکنم یاد تو رو فریاد

ناله ام بی تو رها شد فصل فریاد

دادو بیداد از این داد

گریه نکن یار رسیده قطار

تو میری اما یاد تو میشه موندگار

این آخرین بار خدانگهدار

گریه ی تو میگه به من اینه روزگار

روز اول که ما به هم رسیدیم

هرچی داشتیم یا نداشتیم

ما فقط با عشق خود پیمانی بستیم

رفتی و باز شدی همسفر باد

میکنم یاد تو رو فریاد

ناله ام بی تو رها شد فصل فریاد

دادو بیداد از این داد

روز اول که ما به هم رسیدیم

هرچی داشتیم یا نداشتیم

ما فقط با عشق خود پیمانی بستیم

رفتی و باز شدی همسفر باد

میکنم یاد تو رو فریاد

ناله ام بی تو رها شد فصل فریاد

دادو بیداد از این داد