برچسب: گوگوش

تورو کجا گمت کردم بگو کجایه این قصه
که حتی جوهره شعرم همینو از تو میپرسه
که چیشد اونهمه رویا همون قصری که میساختیم
دارم حس می کنم شاید منو تو عشق و نشناختیم
من و تو عشق رو نشناختیم

میانه قلبهای امروزی ما نمیدونم چرا نمی شه پل بست
مثل 2 ماهی افتاده بر خاک به دور از چشمه دریا رفتیم از دست

به لطفو حرمته خاطره هامون نگو همیشه یاده من میمونی
که نه من مثل اون روزهای دورم نه تو دیگه برایه من همونی
بذار جز این سکوت سرد لبات برام چیزی به یادگار نمونه
بذار تا نقطه ی پایان این عشق مثله اشکی بشینه روی گونه
میان قلب های امروزی ما نمیدونم چرا نمیشه پل بست
مثله 2ماهی افتاده بر خاک به دور از چشم دریا رفتیم از دست

تحمل میکنم غیبت رو ماه رو میدونم نیمه ی هم دیگه هستیم
نشد پیدا بشیم توو متن قصه به رسم عاشقی هر 2 شکستیم

میون قلب های امروزی ما نمیدونم چرا نمیشه پل بست
مثل دو ماهی افتاده بر خاک به دور از چشم دریا رفتیم از دست

از این بیراهه تردید
از این بن بست می ترسم
من از حسی که بین ما
هنوزم هست می ترسم
ته این راه روشن نیست
منم مثل تو می دونم
نگو باید برید از عشق
نه می تونی، نه می تونم
نه می تونیم برگردیم
نه رد شیم از تو این بن بست
منم می دونم این احساس
نباید باشه، اما هست
دارم می ترسم از خوابی
که شاید هر دومون دیدیم
از این که هر دومون با هم
خلاف کعبه چرخیدیم
واسه کندن از این برزخ
گریزی غیر دنیا نیست
نمی دونم ولی شاید
بهشت اندازه ما نیست
ته این راه روشن نیست
منم مثل تو می دونم
نگو باید برید از عشق
نه می تونی، نه می تونم
نه می تونیم برگردیم
نه رد شیم از تو این بن بست
منم می دونم این احساس
نباید باشه، اما هست

خنک آن دم که نشینیم در ایوان من و تو
به دو نقش و به دو صورت به یکی جان من و تو
داد باغ و دم مرغان بدهد آب حیات
آن زمانی که در آییم به بستان من و تو
اختران فلک آیند به نظاره ی ما
مه خود را بنماییم بدیشان من و تو
من و تو بی من و تو جمع شویم از سر ذوق
خوش و فارغ ز خرافات پریشان من و تو
من و تو بی من و تو جمع شویم از سر ذوق
خوش و فارغ ز خرافات پریشان من و تو

طوطیان فلکی جمله شکر خوار شوند
در مقامی که بخندیم بدان سان من و تو
این عجب تر که من و تو به یکی کنج اینجا
هم در این دم به عراقیم و خراسان من و تو
به یکی نقش بر این خاک و بر آن نقش دگر
در بهشت ابدی و شکرستان من و تو
من و تو بی من و تو جمع شویم از سر ذوق
خوش و فارغ ز خرافات پریشان من و تو
من و تو بی من و تو جمع شویم از سر ذوق
خوش و فارغ ز خرافات پریشان من و تو

من و از من نرنجونم از این دنیا نترسونم
تمام دلخوشی هام و به آغوش تو مدیونم
اگه دلسوخته ای عاشق مثل برگی نسوزونم
من و دریاب که دلتنگم مدارا کن که ویران ام
نیاد روزی که کم باشم از این دو سایه رو دیوار
به این زودی نگو دیر من و دست خدا نسپار
یه جایی توی قلبت هست که روزی خونه ی من بود
به این زودی نگو دیر به این زودی نگو بدرود

پر از احساس آزادی نشسته کنج زندانم
یه بغض کهنه که انگار میان ابر و بارانم
وجودم بی تو یخ بسته بتاب سردم زمستونم
من و مثل همون روز ها با آغوشت بپوشونم
یه جایی توی قلبت هست که روزی خونه ی من بود
به این زودی نگو دیر به این زودی نگو بدرود
یه جایی توی قلبت هست که روزی خونه ی من بود
به این زودی نگو دیر به این زودی نگو بدرود

از عاشقی دوری اگر نکن بازی گری
از فکره بردن دلم ای کاش که بگزری
تازه رسیده ام به این آرامشی که دارم
بر پا نکن در دله من آشوب دیگری
همدل اگر که نیستی نشکن دله مرا
مرهم اگر نمی شوی زخم نزن دله مرا
نمی دونی نمیدونی تو که حال منو نمیدونی
نمیمونی نمی مونی عاشق میشی اما نمی مونی

درده دل مرا اگر فریاد نمی شوی
راه نجاته من از این بیداد نمی شوی
عاشق شدن تنها فقط دل باختن که نیست
با شیرین شیرین گفتنت فرهاد نمی شوی
هم دل اگر که نیستی نشکن دل مرا
مرهم اگر نمی شوی زخم نزن دل مرا
نمیدونی نمی دونی تو که حال منو نمیدونی
نمیمونی نمی مونی عاشق میشی اما نمیمونی

تو به این معصومی تشنه لب آرامی
غرق عطر گلبرگ تو چقدر خانومی
کودکانه غمگین بی بهانه شادی
از سکوتت پیدا ست که پر از فریادی
همه هر روز این جا از گل هات رد میشوند
آدم های خوب هم این روز ها بد میشوند
توی این دنیایی که برات زندون
جای تو اینجا نیس جایت توی گلدون

غرورم و ببخش حضورم و ببخش
من هم یه عابرم عبورم و ببخش
تویی که اشک تو شبیه شبنم
همیشه تو نگاهت یه حس مبهم

همین لحظه همین ساعت همین امشب
که تاریکی همه شهر و به خواب برده
یه سایه رو تن دیوار این کوچه ست
تویی و یک سبد گل های پژمرده
همه دنیا به چشم تو همین کوچه است
هوای هر شبت یلدایی و سرد
کجاست اون ناجی افسانه ی دیروز
جوان مرد محل ما چه نامرد چه نامرد

غرورم و ببخش حضورم و ببخش
من هم یه عابرم عبورم و ببخش
تویی که اشک تو شبیه شبنم
همیشه تو نگاهت یه حس مبهم

چه صبورانه تحمل میکنی
غفلت بی رحم ما رو دخترک
ما داریم گل هات و آتش میزنیم
تو داری با التماس میگی کمک
کمک کمک
غرورم و ببخش حضورم و ببخش
منم یه عابرم عبورم و ببخش
تویی که اشک تو شبیه شبنم
همیشه تو نگاهت یه حس مبهم

برای من همین خوبه که با رویات می شینم
تورو از دور میبوسم تورو از دور می بینم
برای من همین خوبه بگیرم قدره دنیات
ببینم هر کجا میرم از آن جا رد شدم با تو
همین که حال من خوش نیست همین که قلبم آشوب
تو خوش باشی برای من همین بد بودنم خوبه
به این که بغضم از چی بود به این که توو دلم چی نیست
تمام عمر خندیدم تمام عمر شوخی نیست

برایه من همین خوبه بدونی بی تو نابودم
اگر جایی ازت گفتن بگم من عاشقش بودم
برای من همین خوبه که از هرکی تورو دیده
شبی 100 بار میپرسم ازم چیزی نپرسیده
همین که حال من خوش نیست همین که قلبم آشوب
تو خوش باشی برای من همین بد بودنم خوبه
به این که بغضم از چی بود به این که توو دلم چی نیست
تمام عمر خندیدم تمام عمر شوخی نیست

از کدوم خاطره برگشتی به من؟

که دوباره از تــــــــو رویایی شدم

همه ی دنیا نمیدیدن من و

من کنار تــــــــو تماشایی شدم

از کدوم پنچره می تابی به شب؟!

که شبونه با تــــــــو خلوت می کنم

من خدارو هرشب این ثانیه ها

به تماشای تــــــــو دعوت می کنم

تــــــــو هوایی که برای یک نفس

خودم و از تــــــــو جدا نمی کنم

تــــــــو برای من خودِ غرورمی

من غرورم و رها نمی کنم

تا به اعجاز تــــــــو تکیه می کنم

شکل آغوش تــــــــو می گیره تنم

اون کسی که پیش چشم یک جهان

به رسالت تــــــــو تن میده منم

تو هوایی که برای یک نفس

خودم و از تــــــــو جدا نمی کنم

تو برای من خودِ غرورمی

من غرورم و رها نمی کنم

اگه این ماه هنوز هم پشته ابره اگه این قصه پر از آه منو توست
یک جهان عشق در حاله تپیدن تو ضمیره ناخودآگاه منو توست
نازنین بی قرار از فریبه روزگار خم به ابروت نیار

گاهی شاید هر کدوم از یطرف رفتیمو این همه حادثه رو از چشمه هم میدیدیم
منو تو پاش بیفته سپره بلایه هم میشیم و واسه هم زندگیمون هم میدیم
نازنینه بیقرار از فریب روزگار خم به ابروت نیار

اگه تو پستوی خونه عشق رو پنهون کردی اگه گاهی از کناره بغضه هم رد میشیم
توی هر لحظه این زمستونه طولانی ما همیشه فکر برپا کردنه آتیشیم
نازنین بی قرار از فریب روزگار خم به ابروت نیار