برچسب: گوگوش

یه جوری عاشقت شدم که جاش فقط تو قصه هاس
یه رازی که تا به ابد بین من و تو و خداست
بین من و تو و خداست

من توی دنیای خودم مثل تموم آدم ها
دلواپس آینده و دل خسته ی روزمره ها
من غرق تکرار خودم بیهوده زنده بودن هات
تا لحظه ی دیدار تو لبخند و اولین سلام
یه جوری عاشقت شدم که جاش فقط تو قصه هاست
یه رازی که تا به ابد بین من و تو و خداست

خسته تر از مسافرها زخمی تقدیر خودم
من با شناختن تو بود آدم بهتری شدم
من توی این همهمه ی هجوم بی حد و حساب
من مثل فهمیدن شعر یا مثل مستی شراب
یه جوری عاشقت شدم که جاش فقط تو قصه هاست
یه رازی که تا به ابد بین من و تو و خداس
من توی دنیای خودم مثل تموم آدم ها
دلواپس آینده و دل خسته ی روزمره ها

بشنو همسفر من از این قصّه تلخ راه دشوار
ای تو تک چراغ این شب تار
این که گذشتن از کنار قصّه ها نیست
این که یه تصویر از سقوط ادما نیست
ما بی تفاوت به تماشا ننشستیم
ما خود دردیم این نگاهی گذرا نیست
سفر چه تلخه در امتداد اندوه
حس کردن مرگ لحظه ویرانی کوه
همپای هر بُغض شکستن و چکیدن
از درد غربت بی صدا فریاد کشیدن

بشنو همسفر من با هم رهسپار راه دردیم
با هم لحظه ها را گریه کردیم
ما در صدای بی صدای گریه سوختیم
ما از عبور تلخ لحظه قصه ساختیم
از مخمل درد به تن عشق جامه دوختیم
تا عجز خود را با هم و بی هم شناختیم
تنهایی رفتیم به عجز خود رسیدیم
با هم دوباره زهر تنهایی چشیدیم
شاید در این راه اگر با هم بمانیم
وقت رسیدن شعر خوشبختی بخوانیم

باور كن ، صدامو باور كن
صدایی كه تلخ و خسته ست
باور كن ، قلبمو باور كن
قلبي كه كوهه اما شكسته ست
شكسته ست

باور كن ، دستامو باور كن
كه ساقهء نوازشه
باور كن ، چشم منو باور كن
كه يك قصيده خواهشه

وسوسهء عاشق شدن
التهاب لحظه هامه
حسرت فرياد كردنه
اسم كسی با صدامه

اسم تو هر اسمی كه هست
مثل غزل چه عاشقانه ست
پر وسوسه مثل سفر
مثل غربت صادقانه ست

باور كن اسممو باور كن
من فصل بارون برگم
مطرود باغ و گل و شبنم
درختم درخت خشكی
تو دست تگرگم

باور كن هميشه باور كن
كه من به عشق صادقم
باور كن حرف منو باور كن
كه من هميشه عاشقم

تو نه بارونی نه شن باد تو نه مرحمی نه فریاد
تو نه خسته ای نه هم پا تو نه از غیری نه از ما
تو نه بیرون نه درونی تو نه ارزون نه گرونی
تو نه خاکی پوشش گنج نه یه مهره رویِ شطرنج
تو فقط هستی که باشی تو نه مرگی نه تلاشی

نمیتونم نمیتونم تو رو هم صدا بدونم
تو یه روز سبزی یه روز زرد یه روز هم دردی یه روز درد
اگه اشتباه میخونم بگو راست بگو بدونم
تو کدوم رنگی کدوم بو اگه سکه ای کدوم رو
که ظلمت نه فروغی نه رکودی نه بلوغی
نکنه حرف های خامم خاطر عزیزو آزرد
نکنه اسم حقیرم تو کتابای تو خط خورد

من آمده ام وای وای، من آمده ام
عشق فریاد کند
من آمده ام که ناز بنیاد کند
من آمده ام، من آمده ام
عشق فریاد کند
من آمده ام که ناز بنیاد کند
من آمده ام، وای
ای دلبر من الهی صد ساله شوی
ای دلبر من الهی صد ساله شوی
در پهلوی ما نشسته همسایه شوی
همسایه شوی که دست به ما سایه کنی
شاید که نصیب من بیچاره شوی
من آمده ام وای وای، من آمده ام
عشق فریاد کند
من آمده ام که ناز بنیاد کند
من آمده ام، وای
عشق آمد و خیمه زد به صحرای دلم
عشق آمد و خیمه زد به صحرای دلم
زنجیر وفا فکنده در پای دلم
عشق اگر به فریاد دل ما نرسد
ای وای دلم وای دلم وای دلم
من آمده ام، من آمده ام
عشق فریاد کند
من آمده ام که ناز بنیاد کند
من آمده ام، وای
بیا که برویم از این ولایت من و تو
بیا که برویم از این ولایت من و تو
تو دست منو بگیر و من دامن تو
جایی برسیم که هر دو بیمار شویم
تو از غم بی کسی و من از غم تو
من آمده ام وای وای من آمده ام
عشق فریاد کند
من آمده ام که ناز بنیاد کند
من آمده ام، من آمده ام
عشق فریاد کند
من آمده ام که ناز بنیاد کند
من آمده ام، وای

داغ یک عشق قدیمو اومدی تازه کردی
شهر خاموش دلم رو تو پر آوازه کردی
آتش این عشق کهنه دیگه خاکستری بود
اومدی وقتی تو سینه نفس آخری بود
به عشق تو زنده بودم منو کشتی
دوباره زنده کردی
دوست داشتم دوسم داشتی منو کشتی
دوباره زنده کردی
تا تویی تنها بهانه واسه زنده بودنم
من به غیر از خوبی تو مگه حرفی می زنم
عشقت به من داد عمر دوباره
معجزه با تو فرقی نداره
تو خالق من بعد از خدایی
در خلوت من تنها صدایی
به عشق تو زنده بودم منو کشتی
دوباره زنده کردی
دوستت داشتم دوستم داشتی منو کشتی
دوباره زنده کردی
رفته بود هر چی که داشتیم دیگه از خاطر من
کهنه شد اسم قشنگت میون دفتر من
من فراموش کرده بودم همه روزای خوبو
اومدی آفتابی کردی تن سرد غروبو
عشقت به من داد عمر دوباره
معجزه با تو فرقی نداره
تو خالق من بعد از خدایی
در خلوت من تنها صدایی
به عشق تو زنده بودم منو کشتی
دوباره زنده کردی
دوستت داشتم دوستم داشتی منو کشتی
دوباره زنده کردی

دنبال کدوم مسیری . توی تاریکی مطلق
ای به رویا سرسپرده . با توام ای همه خوبی
راهی کدوم دیاری آخه با این اسب چوبی؟
با توام ای که تو فکرت
با هر عشق و با هر اسمی
رهسپار فتح قلب
ماه پیشونی طلسمی
توی دستای نجیبت عکس ماه پیشونی داری
واسه پیدا کردن جاش . دنیا رو نشونی داری
ماه پیشونی تو قصه .

فکر بیداری تو خوابه
خورشید هفت آسمون نیست .
عکس خورشید توی آبه
از خواب قصه بلند شو
اسب چو بیتو رها کن
ماه پیشونی مال قصه است
مرد من منو صدا کن
اگه از افسانه دورم . اگه ماه پیشونی نیستم
اگه با زمین غریبه . اگه آسمونی نیستم
واسه خواب خستگیهات .
مثل یک قصه لطیفم
به صداقت تو مومن .
مثل قلب تو شریفم

خوابم یا بیدارم تو با منی با من
همراه و همسایه نزدیک تر از پیرهن
باور کنم یا نه هرم نفسهاتو
ایثار تن سوزه نجیب دستاتو
خوابم یا بیدارم لمس تنت خواب نیست
این روشنی از توست بگو از آفتاب نیست
بگو که بیدارم بگو که رویا نیست
بگو که بعد از این جدایی با ما نیست
اگه این فقط یه خوابه تا ابد بذار بخوابم
بذار آفتاب شم و تو خواب از تو چشم تو بتابم
بذار اون پرنده باشم که با تن زخمی اسیره
عاشق مرگه که شاید توی دست تو بمیره
خوابم یا بیدارم ای اومده از خواب
آغوشتو وا کن قلب منو دریاب
برای خواب من ای بهترین تعبیر
با من مدارا کن ای عشق دامنگیر
من بی تو اندوه سرد زمستونم
پرنده ای زخمی اسیر بارونم
ای مثل من عاشق همتای من محجوب
بمون ، بمون با من ای بهترین ای خوب

تو از كدوم قصه‌ای
كه خواستنت عادته
نبودنت فاجعه
بودنت امنیته

تو از كدوم سرزمین
تو از كدوم هوایی
كه از قبیلهء من
یه آسمون، جدایی

اهل هر جا كه باشی
قاصد شكفتنی
توی بهت و دغدغه
ناجی قلب منی!

پاكی آبی یا ابر
نه خدایا، شبنمی!
قد آغوش منی
نه زیادی، نه كمی

منو با خودت ببر
ای تو تكیه‌گاه من
خوبه مثل تن تو
با تو همسفر شدن

چه خوبه سقفمون
یکی باشه باهم
بمونم منتظر
تا برگردی خونه‌ام
تو زندون هم
با تو، من آزادم!