نویسنده: Admin2

این دوتا چشم پر از غم نمیشه غمش دمی کم

اشک اون مثل یه دریا غم اون قد یه عالم

غم اون قد یه عالم ای بهار بهار کجایی

بیا باز منو صدا کن چشمای بارونی ام رو

از زمستونا جدا کن از زمستونا جدا کن

ای بهار دلا گرفته قمریا موندن بی لونه

از سفر پرستوهامون نمیان به آشیونه

دستای بی رحم سرما کرده شاخه ها رو عریون

آسمون ابری و تیره چشم ابرا همه گریون

دیگه حتی یک پرنده روی شاخه نمی خونه

نمی ریزه بید مجنون زلفاشو دیگه رو شونه

ای بهار مهربونی این زمستون که سیاهه

هرچی داشته رنگ خوبی تو سیاهیاش تباهه

دستای درختای لخت حالا سوی آسمونه

که دوباره باز تناشون بگیره از تو نشونه

بگیره از تو نشونه ای بهار آخر کجایی

واسه اومدن شتابی نمی بینی مرگ باغو

نکنه هنوز تو خوابی تو اگه بیای دوباره

چلچله م اینجا می مونه قمری هم دیگه رو شاخه

نمی ترسه که بخونه من به تو این همه نزدیک

تو چرا این همه دوری من توی مرز جنونم

ای بهار چقدر صبوری

سرباز کوچولو پرنده کوچیک دیروز

سرباز کوچولو قصه پر غصه امروز

سرباز کوچولو روشنی طلوع فردا

خشکیده به شاخ آرزو در دل صحرا

سرباز کوچولو نگو که مرگت سرنوشته

راهت توی دشت بی نشون راه بهشته

سرباز کوچولو نگو که مرگت سرنوشته

راهت توی دشت بی نشون راه بهشته

سرباز کوچولو شهادتت شگون نداره

قلبت کوچیکه طاقت مرگ و خون نداره

سرباز کوچولو تفنگ چوبی توی دستات

اسباب بازیه تو لوله هاش فشنگ نداره

سرباز کوچولو نرو تو دشت بی نشونه

آتیش می باره از آسمون برگرد به خونه

سرباز کوچولو بخون سرود زنده موندن

آواز قشنگ زندگی دوباره خوندن

سرباز کوچولو شهادتت حرفی دروغه

تو چشمای تو زندگیه که پر فروغه

سرباز کوچولو خدات خدایی مهربونه

کی گفته خدامون ظالمه عاشق خونه

سرباز کوچولو شهادتت شگون نداره

قلبت کوچیکه طاقت مرگ و خون نداره

سرباز کوچولو تفنگ چوبی توی دستات

اسباب بازیه تو لوله هاش فشنگ نداره

سرباز کوچولو سرباز کوچولو

سرباز کوچولو برگرد به خونه

خیابان خلوت و مردم خموشن سیاهی های شب در جنب و جوشن

نمی آید ندای حق به گوشم که جلادان به پشت در به گوشند

ز مهر و مه نمیبینم نشونه که ابر تیره فرش اسمونه

ز کارون تا ارس هر جا که بینی تمام چشمه ها از اشک و خونه

نمیسوزد چراغ خانه دیگر ایران است و این دیگر

خدایا بسته ای راه نفس را کنار گل نشاندی خار و خس را

خدایا فرصتی ده فرصتی ده که بشکافیم دیوار قفس را

خدایا طاقتی ده طاقتی ده برای زنده ماندن مهلتی ده

خدایا سینه مالامان درده تو خوری سنگ وسعتی ده

نمیسوزد چراغ خانه دیگر ایران است و این دیگر

ز مهر و مه نمیبینم نشونه که ابر تیره فرش اسمونه

ز کارون تا ارس هر جا که بینی تمام چشمه ها از اشک و خونه

مرا کشت این صدای بی صدایی چه شد ان ارزو های طلایی

نه بوی گل نه اواز پرنده منو تو پشت دیوار جدایی

نمیسوزد چراغ خانه دیگر ایران است و این دیگر

ای تک افتاده غمگین گل روئیده به مرداب ای که دور از همه گلها تن خسته ات شده بیتاب
تو تن آلوده ولی پاک گل زیبای اسیری شاید این سهم تو بوده توی این بِرکه بمیری
حرف تازه ای نداری گرچه سرشار صدائی قصه هاتو بگو با من تو که با من آشنایی
گفتنی های زیادی روی لبهای تو مرده تو غریبه ای تو دنیا غمتو کسی نخورده

در سکوت سرد مرداب دل به تنهائی سپردن انتظار تو چه سخته مثل انتظار مردن
ای تک افتادهء پرپر که شدی اسیر طوفان تو غریب و بی پناهی به غریبی بیابان
تو تن آلوده ولی پاک گل زیبای اسیری شاید این سهم تو بوده توی این بِرکه بمیری
گفتنی های زیادی روی لبهای تو مرده تو غریبه ای تو دنیا غمتو کسی نخورده

میدونی موندن تو دیگه ارزش نداره گل پژمرده نیاز به نوازش نداره
راه بیوفت که خیلی دیره تو دلم شادی اسیره

گلای گلدون تو هیچکسی آب نمیده شبا مهتاب چشات وعده خواب نمیده
راه بیوفت که خیلی دیره تو دلم شادی اسیره

حالا هر وقت میبوسم لبای سرخ تو رو بوسه هات مثل قدیم طعم عناب نمیده
خورشید از اون روزی که لب گلهاتو سوزوند آبپاش ابرا دیگه گلاتو آب نمیده
راه بیوفت که خیلی دیره تو دلم شادی اسیره

برای این دل من سخته تنها بمونه حالا که رفتی و دل قصه غم میخونه
راه بیوفت که خیلی دیره تو دلم شادی اسیره

حالا هر وقت میبوسم لبای سرخ تو رو بوسه هات مثل قدیم طعم عناب نمیده
خورشید از اون روزی که لب گلهاتو سوزوند آبپاش ابرا دیگه گلاتو آب نمیده
راه بیوفت که خیلی دیره تو دلم شادی اسیره

بازم از خونه من بوی تنهایی میاد پر بغضه تو گلوم چشم من گریه میخواد
هر جا که پا میذارم بیتو غمگینه برام توی سینه دل من سربه سنگین برام
باز داره شب میرسه از توی پنجره هام مونده تو چشمای من بهت اون خاطره هام های
تو سفر کرده روز من اسیر شب تو بیتو چلچراغ خونه گم شده توی غبار
اونکه ساخته واسه من لحظه های بیقرار روزی با اسب سفید رفت و گم شد تو غبار
حالا من موندم و غم تو گلوم مرده صدام توی سینه جا گذاشته یه دل خالی برام

غروب میاد خورشیدو جا میزاره با یک کتاب قصه میاد که آخری نداره
دنیا برام همین دمه زندگیم یه شهرماتمه

خورشید میره تا شبا سفره زمین بذارن هر چی دارن به هم بگن جزاین کاری ندارن
یه چلچراغ تاریکی رو از دست شب میگیره غروب میاد تا همه چی تو تاریکی بمیره
دنیا برام همین دمه زندگیم یه شهرماتمه

شبا بیتو خونه من مثل یک غروب شومه تو حریم سینه من کار دل دیگه تمومه
توی تاریکی خونه بس به انتظار نشستم با خشت کهنه دیوار هر چه بود زدم شکستم
شبا بیتو خونه من مثل یک غروب شومه تو حریم سینه من کار دل دیگه تمومه
غروب با فریاد تلخش میگه که خورشیدو بردن آواز جغدی رو دیوار انگار میگه دلا مردن

شبا بیتو خونه من مثل یک غروب شومه تو حریم سینه من کار دل دیگه تمومه
توی این اطاق تاریک جای خالی تو مونده حرم طب داره نفسهام گل عمرم رو سوزونده
شبا بیتو خونه من مثل یک غروب شومه تو حریم سینه من کار دل دیگه تمومه

شبا وقتی فضای شهر لبریزه بوی بارونه توی پس کوچه خاکی عابری خسته میخونه
دیگه معجزه بارون دروغه اینو میدونم ندارم طاقت موندن میرم اینجا نمیمونم

همیشه تو گوشم طنین یه صداس که منو میبره تا دیار جنون
میگه با دل من ای آلوده درد تو اسیر غمی برو اینجا نمون
من آلوده دردم تو آلوده من دو افسرده غمگین دو آزرده غم
دیگه موندن اینجا عذابه واسه ما آخه با چه زبونی اینو با تو بگم
بیا کوله بارت رو بگیر بریم از اینجا یه شب شبی بارونی دلو بزنیم دریا