برچسب: داریوش

لبخند بزن لبخند براین من بی لبخند
لب خنده تو یعنی عشقه آزادی من از من
لبخند بزن ای عشق براین منه افسرده
برمن که دلم تنگ ست با مرگ جهان مرده
لبخنده تو یعنی گل آوازه بهار من
برگشتن ساعت ها از تنه از حصار من
لبخنده تو یعنی صلح آواز شکفتنها
زیبا شدن دنیا دریا شدنو دریا
از خاطره تاریکم ای حادثه یه روشن
دل تنگم از این ظلمت لبخند بزن برمن

من تشنه ترین تشنه ی بی خواب ترین بی خواب
تاریکتر از ابلیس پیچیده تر از گرداب

ای دسته تو سازنده سازنده‌یه آینده
از زخمه نجاتم بخش با مرهم گل خنده
لبخند بزن ای عشق لبخند بزن برمن
معنیه رهایی باش آزادی من از تن
لب خند بزن لب خند
لب خند بزن لب خند

نمی‌دانم چه میخواهم بگویم

زبانم در دهان باز بسته‌ست

در تنگ قفس باز است و افسوس

که بال مرغ آوازم شکسته‌ست

نمی‌دانم چه می‌خواهم بگویم

غمی در استخوانم می‌گدازد

خیال ناشناسی آشنا رنگ

گهی می‌سوزدم گه می‌نوازد

فغانی گرم و خون آلود و پر درد

غروبی پیچدم در سینه ی تنگ

چو فریاد یکی دیوانه‌ی گ نگ

که می‌کوبد سر شوریده بر سنگ

سرشتی تلخ و شور از چشمه‌ی دل

نهان در سینه می‌جوشد شب و روز

چنان مار گرفتاری که ریزد

شرنگ خشمش از نیش جگرسوز

پریشان سایه‌ای آشفته آهنگ

ز مغزم می‌تراود گیج و گمراه

چو روح خواب گردی مات و مدهوش

که بی سامان به ره افتد شبانگاه

درون سینه‌ام دردیست خون بار

که همچون گریه می‌گیرد گلویم

غمی آشفته دردی گریه آلود

نمی‌دانم چه می‌خواهم بگویم

نمی‌دانم چه می‌خواهم بگویم

زبانم در دهان باز بسته‌ست

در تنگ قفس باز است و افسوس

که بال مرغ آوازم شکسته‌ست

نمی‌دانم چه می‌خواهم بگویم

غمی در استخوانم می‌گدازد

خیال ناشناسی آشنا رنگ

گهی می‌سوزدم گه می‌نوازد

نمی‌دانم چه میخواهم بگویم

نمیدانم

مینویسم از غروبم، از سقوط هفت هزار سال

از افول یک تمدن، مرگ شعر، شکستن بال

مینویسم از جوانی، از رگ سبز گذشته

از تبار کوه دماوند، از کتاب نانوشته

رنگ این سالای آخر، رنگ نسل بوف کوره

مثل خودکشی صادق، از غم مرگ غروره

زیر پاهای تو هستم، تو منو زنده نگهدار

از تو شعر قرن پنجم، رستم قصه رو بردار

تو منو زنده نگهدار، من هویت تو هستم

خاک سرخ وطنم که، از سکوت تو شکستم

رنگ این سالای آخر، رنگ نسل بوف کوره

مثل خودکشی صادق، از غم مرگ غروره

من صدای رنگ سرخم، یه نوشته روی دیوار

حرف هر کتاب سوخته، تو منو زنده نگهدار

تو منو زنده نگهدار، روی کاغذهای پاره

با قلم های شکسته، توی حبس هر ستاره

تو منو زنده نگهدار، در شب قهر سپیده

با یه آهنگ حماسی، روی آخرین قصیده

تو منو زنده نگهدار، زیر استبداد و آوار

تو منو زنده نگهدار، با ترانه های بیدار

رنگ این سالای آخر، رنگ نسل بوف کوره

مثل خودکشی صادق، از غم مرگ غروره

رنگ این سالای آخر، رنگ نسل بوف کوره

مثل خودکشی صادق، از غم مرگ غروره

سادگی های قشنگ آرزوهای محال چشم گذاشتن رو غرور
گم شدن توی خیال تیله بازی روی خاک چیدن میوه کال
کودکی و معنی یه فرشته رو زمین زندگی یعنی همین
شعر خوندن وسط قرش تیر و تفنگ دل سپردن به امید توی بهبه جنگ
سبز و سرخ آبی شدن لحظه های رنگا رنگ
لذت از کاشتن گل نفرت از میدون مین زندگی یعنی همین
رو به تبعید عمیق یه سفر شبیه خواب میون این همه آب آبتنی توی سراب
به جهان خشم و آه خنده با حال خراب روی اهنگ سکوت یه ترانه مثل این
توی لحظه های بد رو غمات خط بکشی من برات بخونم و تو برام زمزمه شی
به تو وابسته بشم تو ازم خسته بشی زنده باشی بمیرم
برای تو نازنین زندگی یعنی همین زندگی یعنی همین

طبیبان را ز بالینم برانید مرا از دست اینان وا رهانید
به گوشم جای این آیات افسوس
سرود زندگانی را بخوانید
دل من چون پرستوی بهاریست
از این صحرا به آن صحرا فراریست
دل عاشق گریبان پاره خوش تره
به کوی دلبران آواره خوش تر
غم دل با همه بیچارگی ها
از این غم ها که داره چاره خوش تر
دل من چون پرستوی بهاریست
از این صحرا به آن صحرا فراریست
دل از این عمر شیرین بر نگیرم
به این زودی نمیخواهم بمیرم
دل از این عمر شیرین بر نگیرم
هنوزم چشم دل دنبال فرداست
هنوزم سینه لبریز از تمناست
هنوز این جان بر لب مانده ام را
در این بی آرزویی آرزو خواست
دلم یک لحظه در یکجا نمانده است
مرا دنبال خود هر سو کشانده است
به هر لبخند شیرین دل سپرده است
برای هر نگاهی نغمه خوانده است
دل از این عمر شیرین بر نگیرم
به این زودی نمیخواهم بمیرم
دل از این عمر شیرین بر نگیرم
شکیب دل همه در بی شکیبیست
قرار دل همه در بی قراریست
دل عاشق گریبان پاره خوش تر
به کوی دلبران آواره خوش تر
اگر هستی زند هر لحظه تیرم
مگر از عرش برخیزد سفیرم
دل از این عمر شیرین بر نگیرم
به این زودی نمیخواهم بمیرم
دل از این عمر شیرین بر نگیرم

دلم با توئه فکر چیزی نباش
خودم غصه ها تو به جون می خرم
تو رو با خودم هر کجا که بگی
تو رو سمت لبخند و گل می برم
تمام منی کم نشو کم نیار
با این روزگار و غمش تا نکن
امیدم تویی از ته دل بخند
نگاهتو از گریه دریا نکن
اجازه نده ابر بی حوصله
لب مرز خنده بباره بره
به روز سیاه و شب شک نباز
بگو نا امیدی بزاره بره
بگو نا امیدی بزاره بره
به روزای خوبی که پیش منی
به آینده ای تازه و دیدنی
به سقفی که پر میشه از روشنی
به من فکر کن
تو قلب منی که نفس میزنی
کنار تن من توی پیرهنی
واسه اینکه باور کنی از منی
به من فکر کن
منو قله کن عشقو بالا ببر
به دنیا بگو فاتح من شدی
بدون تو این زندگی مرگ بود
دلیلی برای نمردن شدی
تو این دوره از حیله و حرف و رنگ
کنار توئم با یه حس قشنگ
اگه عاشقی با غرورت بجنگ
به من فکر کن
منم از بد لحظه ها دلخورم
منم گاهی از آدما می برم
شبیه تو از درد بودن پرم
به من فکر کن
به روزای خوبی که پیش منی
به آینده ای تازه و دیدنی
به سقفی که پر میشه از روشنی
به من فکر کن
تو قلب منی که نفس می زنی
کنار تن من توی پیرهنی
واسه اینکه باور کنی از منی

در دست گلی دارم
اینبار که می آیم
آن را به تو میسپارم
این بار که می آیم
در دست گلی دارم
اینبار که می آیم
یک سینه سخن دارم
اینبار که می آیم
اینبار اینبار
اینبار منمو قافله ی باد بهاری
اینبار نفسام چهچه آواز قناری
با بار غزل بار عسل میرسم اینبار
با قصه ی تو گرمی هر مجلسم اینبار
اینبار اینبار
با قاصدکا خوشخبر و خوشقدم اینبار
آخر به در خانه ی تو در میزنم اینبار
می آیم و هر ذره دل و جان و تنم تو
گلبانگ سفرنامه ی عاشق شدنم تو
دریاب که معطر شده ام از گل ایثار
بردار تمامی دلم پیشکش دیدار
اینبار اینبار
اینبار پریزاده ی عشق آمده با من
اینبار پرستوی امید پر زده با من
انگار که نه دیروز و نه امروز و نه فرداست
ای وای زمان مستو زمین محو تماشاست
چون لی لی جوباران
میخوانمو می آیم
چون هی هی چوپانان
میخوانمو می آیم
در دست گلی دارم
اینبار که می آیم
یک سینه سخن دارم
اینبار که می آیم
اینبار که می آیم

این صدای نفس ایران است خوش فروغیست فرحبخش

که از باد سحر می آید یا شرابیست که از چشمه ی عشق

بر لب جان منه تشنه جگر می آید

نکند باد زمان باز ورق گردان است یا که این باغ جگر خشک گلاب افشان است

این چه بادیست که گلریزان است این خزانیست که با مرگ جوانمردان است

گوش بگذار به دروازه ی نور با صدای قدم صبح صداهای دگر می آید

در گیر و دار محکمه میزان دروغگوست

در کشوری که رعیت و سلطان دروغگوست

تشخیص گرگ ها چقدر سخت میشود

در گله ای که حضرت چوپان دروغگوست

آن کس که راه راست نشان می دهد به شهر

سخت است باورش که چه آسان دروغگوست

شهری دروغگو خطرش کمترست از

یک رهگذر که از سر ایمان دروغگوست، دروغگوست

تاریخ را لشکر قالب نوشته است

تاریخگوی قالب دوران دروغگوست

ما را گریز نیست از قحطی و دشمنی

وای از قبیله ای که فراوان دروغگوست

داد از قبیله ای که فراوان دروغگوست

باید به امید کدامین علاج بود

وقتی طبیب از سر درمان دروغگوست

آنکس که راست گفتن ما را حرام کرد

صد بار توبه کرد و کماکان دروغگوست

وای از قبیله ای که فراوان دروغگوست

داد از قبیله ای که فراوان دروغگوست

ملتی افتاده و زار و زبون
گرگِ بیرون دارد و گرگِ درون
حلقه حلقه گرگ، پیرامون ما
سیرشان هرگز نسازد خون ما
گر چنین بر ما بزرگی می‌کنند
بره می‌بینند و گرگی می‌کنند

گفت دانایی که گرگی خیره سر
هست پنهان در نهادِ هر بشر
لاجرم جاری‌ست پیکاری ستُرگ
روز و شب، مابین این انسان و گرگ

زور بازو چاره‌ی این گرگ نیست
صاحبِ اندیشه داند چاره چیست
ای بسا انسان رنجورِ پریش
سخت پیچیده گلوی گرگِ خویش

هر که با گرگش مدارا می‌کند
خلق و خوی گرگ پیدا می‌کند
هر که با گرگش مدارا می‌کند
خلق و خوی گرگ پیدا می‌کند

مردمان گر یکدگر را می‌دَرند
گرگ‌هاشان رهنما و رهبرند
آن ستمکاران که با هم محرمند
گرگ‌هاشان آشنایان همند

در جوانی جان گرگت را بگیر
وای اگر این گرگ گردد با تو پیر
روز پیری گرچه باشی همچو شیر
ناتوانی در مصاف گرگ پیر

هر که گرگش دراندازد به خاک
رفته‌رفته می‌شود انسان پاک
وان که از گرگش خورد هردم شکست
گرچه انسان می‌نُماید گرگ هست

هر که با گرگش مدارا می‌کند
خلق و خوی گرگ پیدا می‌کند
هر که با گرگش مدارا می‌کند
خلق و خوی گرگ پیدا می‌کند
هر که با گرگش مدارا می‌کند
خلق و خوی گرگ پیدا می‌کند
هر که با گرگش مدارا می‌کند
خلق و خوی گرگ پیدا می‌کند

گرگ‌ها همراه و
انسان ها غریب
با که باید گفت
این حال عجیب؟!