برچسب: ستار

از سفر اومده بود رهگذر اومده بود
از سفر اومده بود رهگذر اومده بود
از دیار نازنینم میومد از بهار سرزمینم میومد
گفتم از سنگ صبورم چه خبر از عزیز راه دورم چه خبر
گل سرخ گونه هام و تن تب دار و کشید
پر گریه مث بارون چشم بیدار و کشید

از سفر اومده بود رهگذر اومد بود
از سفر اومده بود رهگذر اومد بود
گفتم اون خرمن زلف های بلند هنوز هم رو شونه هاش چون کمند
هنوز هم میرقصه تو دست نسیم هنوز هم میکشه دل ها رو به بند
زیر ابر بی ستاره یه شب تار کشید پر بسته یه کبوترگرفتار و کشید
گفتم از چشم های خوشگلش بگو
قصه ای از دلش بگو از دل غافلش بگو
واسه من دونه ی الماس و کشید قلب پر احساس و کشید شاخه گل یاس و کشید
گفتم از اون گل تنها چه خبر نخل تمنا چه خبر اون قد و بالا چه خبر
واسه من مخمل شب ها رو کشید حسرت دیدار و کشید شمع شب تار و کشید

از سفر اومده بود رهگذر اومد بود
از سفر اومده بود رهگذر اومد بود
از دیار نازنینم میومد از بهار سرزمینم میومد
گفتم از سنگ صبورم چه خبر از عزیز راه دورم چه خبر
گل سرخ گونه هام و تن تب دار و کشید
پر گریه مث بارون چشم بیدار و کشید

گفتم از چشم های خوشگلش بگو
قصه ای از دلش بگو از دل غافلش بگو
واسه من دونه ی الماس و کشید قلب پر احساس و کشید شاخه گل یاس و کشید
گفتم از اون گل تنها چه خبر نخل تمنا چه خبر اون قد و بالا چه خبر
واسه من مخمل شب ها رو کشید حسرت دیدار و کشید شمع شب تار و کشید

از سفر اومده بود رهگذر اومد بود
از سفر اومده بود رهگذر اومد بود
گفتم اون خرمن زلف های بلند هنوز هم رو شونه هاش چون کمند
هنوز هم میرقصه تو دست نسیم هنوز هم میکشه دل ها رو به بند
زیر ابر بی ستاره یه شب تار کشید پر بسته یه کبوتر گرفتار و کشید
از سفر اومده بود رهگذر اومد بود
از سفر اومده بود رهگذر اومد بود

خداوندا از چه دوزخ را افریده ای دوری و که داشتی

چه میسوزی زاتشم روزی تاغم عشقی دردلم گذاشتی

خداوندا تا سحر هر شب مست ومدهوشم با دلی شکسته

نه راهی تا بال وپر گیرم زین قفس دیگر با دوبال بسته

به میخونه با می ومینا گفتگو دارم شب زبی پناهی

تو میدونی خورده سنگ غم ازجهان عمری دل زبی گناهی

به محشر هم دامنت گیرم پرسم ای خالق حاصل از وجودم

در این دنیا هم در ان دنیا اینچنین سوزی از چه تار و پودم

به میخونه با می ومینا گفتگو دارم شب زبی پناهی

تو میدونی خورده سنگ غم ازجهان عمری دل زبی گناهی

به محشر هم دامنت گیرم پرسم ای خالق حاصل از وجودم

در این دنیا هم در ان دنیا اینچنین سوزی از چه تار و پودم

خداوندا از چه دوزخ را آفریده ای دوری که داشتی

چه می سوزی ز آتشم روزی تا غم عشقی در دلم گذاشتی

خداوندا تا سحر هر شب مست و مدهوشم با دلی شکسته

نه راهی تا بال و پر گیرم زین قفس دیگر با دو بال بسته

خداوندا از چه دوزخ را آفریده ای دوری که داشتی

چه می سوزی ز آتشم روزی تا غم عشقی در دلم گذاشتی

خداوندا تا سحر هر شب مست و مدهوشم با دلی شکسته

نه راهی تا بال و پر گیرم زین قفس دیگر با دو بال بسته

اونکه تو یک قمار تلخ عمرشو باخت و پوسید

اونکه تو پیله سکوت تار شکستن تنید

به اولین دقایق آسودگی رسیده

به قیمت یه عمر عذاب آسودگی خریده

امشب شب ویرونی کوه بزرگ درده

کسی که یک عمر سوخت و ساخت مهمون خاک سرده

یه سایه بون داشت و یه سقف اما چه زود خراب شد

دار و ندارش هر چی بود یکی یکی برآب شد

پشت به گذشته کرد و باز قصه تازه ای ساخت

عاشق شد و تو این قمار دار و ندارشو باخت

امشب شب ویرونی کوه بزرگ درده

کسی که یک عمر سوخت و ساخت مهمون خاک سرده

حتی اگه هزار دفعه آدم به دنیا بیاد

انگار که سرنوشتشو از پیش نوشتن براش

حتی اگه یه شب تو خواب آسودگی رو خواب دید

روز مصیبت روز درد روز عذابه فرداش

امشب شب ویرونی کوه بزرگ درده

کسی که یک عمر سوخت و ساخت مهمون خاک سرده

امشب شب ویرونی کوه بزرگ درده

کسی که یک عمر سوخت و ساخت مهمون خاک سرده

کسی که یک عمر سوخت و ساخت مهمون خاک سرده

امشب شب ویرونی کوه بزرگ درده

کسی که یک عمر سوخت و ساخت مهمون خاک سرده

چرا تو جلوه ساز این بهار من نمی شوی
چه بوده ان گناه من که یار من نمی شوی
بهار من گذشته شاید
شکوفه جمال تو شکفته در خیال من
چرا نمکنی نظر به زردی جمال من
بهار من گذشته شاید
تو را چه حاجت نشانه من
تویی که پا نمی نهی به خانه من
چه بهتر آن که نشنوی ترانه من
نه قاصدی که از من ارد گهی به سوی تو سلامی

نه رهگذاری که از تو ارد گهی به سوی من پیامی
بهار من گذشته شاید
غمت چو کوهی به شانه من
ولی تو بی غم از غم شبانه من
چو نشنوی فغان عاشقانه من
خدا تو را از من نگیرد ندیدم از تو گر چه خیری
به یاد عمر رفته گریم کنون که شمع بزم غیری
بهار من گذشته شاید

بوي موهات زير بارون ، بوي گندم زار نمناک
بوي سبزه زار خيس ، بوي خيس تن خاک
جاده هاي مهربوني ، رگاي آبي دستات
غم بارون غروب ، ته چشمات تو صدات
قلب تو شهر گل ياس ، دست تو بازار خوبي
اشک تو بارون روي ، مرمر ديوار خوبي
اي گل آلوده گل من ، اي تن آلوده ي دل پاک
دل تو قبله ي اين دل ، تن تو ارزوني خاک
بوي موهات زير بارون ، بوي گندم زار نمناک
بوي سبزه زار خيس ، بوي خيس تن خاک
ياد بارون و تن تو ، ياد بارون و تن خاک
بوي گل تو شوره زار ، بوي خيس تن خاک
هميشه صداي بارون ، صداي پاي تو بوده
همدم تنهايي هام ، قصه هاي تو بوده
وقتي که بارون مي باره ، تو رو ياد من مياره
ياد گلبرگاي خيست ، روي خاک شوره زاره
اي گل آلوده گل من ، اي تن آلوده ي دل پاک
دل تو قبله ي اين دل ، تن تو ارزوني خاک

جای پاهای تو رو ماسه ها مونده

حرم آفتاب زده جا پاتو سوزونده

موجای خسته میون گل نشستن

از راه دور اومدن خسته خستن

هنو باور ندارم رفتنتو

دست خاکستر سپردن تنتو

هنوز باور ندارم هنوز باور ندارم

تن تو فدای بی رحمی دریا شد و رفت

تن من تشنه یک قطره آب ، ارزونی خاک شد و رفت

وسعت فاصلمون از اینجا تا عرش خداست

تن ما تنهاترین تنای دنیا شد و رفت

هنو باور ندارم رفتنتو

دست خاکستر سپردن تنتو

هنوز باور ندارم هنوز باور ندارم

مرغای آبی واست چاوشی می خوندن

تا ملائک با گلا روتو پوشوندن

سینه زن دسته به دسته کتلا هم

نوحه سر دادن و بردنت رسوندن

ای ز کف رفته که بود اول پر گشودنت

نمی تونه دلم عادت کنه با نبودنت

من که با امید تو هنوز تو ساحل موندم

نمی شه باور من دست اجل ربودنت

هنو باور ندارم رفتنتو

دست خاکستر سپردن تنتو

هنوز باور ندارم هنوز باور ندارم

نمی شه باور من دست اجل ربودنت

هنو باور ندارم رفتنتو

دست خاکستر سپردن تنتو

هنوز باور ندارم هنوز باور ندارم