برچسب: ستار

آرزو دارم که مرگت را ببینم

بر مزارت دسته های گل بچینم

آرزو دارم ببینم پر گناهی

مرده ای در دوزخی و رو سیاهی

جای اینکه عاشق زار تو باشم

آرزو دارم عزا دار تو باشم

جای این که عاشق زار تو باشم

آرزو دارم عزا دار تو باشم

بهتر از هر عاشقی نازت کشیدم

در عوض نامردمی ها از تو دیدم

هر کجایی راه خوش بختی نیابی

راحت و بی دق دقه هرگز نخوابی

هر کجایی آب خوش هرگز ننوشی

یا لباس عافیت هرگز نپوشی

جای اینکه عاشق زار تو باشم

آرزو دارم عزا دار تو باشم

ای چپاول گر تو ای وحشی تر از ببر

وحشیانه هم بمیری گر کنی صبر

عاشقم کردی و رفتی از کنارم

رنگ پاییزی کشیدی بر بهارم

ای پری و انس و جن با تو همه قهر

مرگ تو آیینه بندان می کند شهر

ای چپاول گر تو ای وحشی تر از ببر

وحشیانه هم بمیری گر کنی صبر

عاشقم کردی و رفتی از کنارم

رنگ پاییزی کشیدی بر بهارم

ای پری و انس و جن با تو همه غم

مرگ تو آیینه بندان می کند شهر

جای اینکه عاشق زار تو باشم

رنگ پاییزی کشیدی بر بهارم

ای پری و انس و جن با تو همه غم

مرگ تو آیینه بندان می کند شهر

جای اینکه عاشق زار تو باشم

من خراب دل خویشم نه خراب کس دیگر

این منم این که گشودست به من تیغه خنجر

دشمنم نیست منم این که تبر می زند از خشم

تا که از ریشه بیفتم به یکی ضربه دیگر

این همان لحظه تلخ است که به صحرا بزند عطر

عشق چون جغد کشد پر روی ویرانه باور

من خراب دل خویشم نه خراب کس دیگر

این منم این که گشودست به من تیغه خنجر

ناجوانمردترین همسفری ای من عاشق

هیچ راه سفری را نرساندیم به آخر

هر مصیبت که شد آغاز تو مرا بردی از آن راه

تو به هر در زدی انگشت و گذشتم من از آن در

من خراب دل خویشم نه خراب کس دیگر

این منم این که گشودست به من تیغه خنجر

تو تن خویش به هر زخم سپردی و گذشتی

خ.ن من شعر شد و شعر چکید از دل دفتر

تو تن آلوده هر درد چه بی درد رهائی

من بی درد به درد تو فتادم به بستر

آه ای دشمن من خسته از این جنگ و گریزم

هیچ شدم خسته شدم از من ویران شده بگذر

من خراب دل خویشم نه خراب کس دیگر

این منم این که گشودست به من تیغه خنجر

آه ای دشمن من خسته از این جنگ و گریزم

هیچ شدم خسته شدم از من ویران شده بگذر

من خراب دل خویشم نه خراب کس دیگر

این منم این که گشودست به من تیغه خنجر

من شمعم شمع شبانه در عالم گشته فسانه

همه جا خود را می سوزم که شب یاران افروزم

می سوزم تا به سحرگه

از رازم کس نشد اگه

خوش و بی پروا می سوزم

که ز سر تا پا می سوزم

نه وفا داری نه وفا خواهی

که به قلب من ببرد راهی

چو جان من افروزد

همه خودبینی همه خودخواهی

نشود پیدا دل اگاهی

ز من وفا اموزد

من و شب و پروانه

من و دل دیوانه

به اشک و اتش خرسند

تو حال من کی دانی

که خود نباشی چون من

به عشق رویی پابند

اگر چو اتش می سوزم شبها

چو شمع گریان می سازم شبها

خوشم که با غم می سازم تنها

وای از هرمان

من در راه محبت پا از سر نشناسم

وز اتش نکنم پروا

یک امشب را با شادی می سوزم

تا که شود فردا

دل من ز وفا می سوزد

که وفا به شما اموزد

در این دنیا

من و شب و پروانه

من و دل دیوانه

به اشک و اتش خرسند

تو حال من کی دانی

که خود نباشی چون من

به عشق رویی پابند

به اشک و اتش خرسند

تو حال من کی دانی

که خود نباشی چون من

به عشق رویی پابند

گریه هام کوه صبور و می شکنه

گریه مرد غرور و می شکنه

می دونم از منو دل دل می کنی وای می دونم

دیگه شبها غزلای کوچه باغی می خونم

وای می دونم غم می مونه من می مونم

گریه هام کوه صبور و می شکنه

گریه مرد غرور و می شکنه

رنگ تنهایی دل بی تو همرنگ هراس

هیزم دورخ من بی تو نیلوفر و یاس

دیگه با من به بهار نه شکفتن نه غرور

می میره قوی سفید روی دریاچه دور

گریه هام کوه صبور و می شکنه

گریه مرد غرور و می شکنه

گریه هام کوه صبور و می شکنه

گریه مرد غرور و می شکنه

می دونم از منو دل دل می کنی وای می دونم

دیگه شبها غزلای کوچه باغی می خونم

وای می دونم غم می مونه من می مونم

گریه هام کوه صبور و می شکنه

گریه مرد غرور و می شکنه

می دونم مثل شهاب تو یه شب پر می زنی

با گریزت به دلم زخم خنجر می زنی

دیگه در غربت شب صدای گریه می یاد

یه طرف گریه من یه طرف ناله باد

گریه هام کوه صبور و می شکنه

گریه مرد غرور و می شکنه

دیگه در غربت شب صدای گریه می یاد

یه طرف گریه من یه طرف ناله باد

گریه هام کوه صبور و می شکنه

گریه مرد غرور و می شکنه

من می خواستم برسم توی حرفات به صدا

به الفبای نجیب واسه ی ذکر دعا

من می خواستم برسم به همه کنایه ها

به حقیقت تنت تو تموم سایه ها

دل من دل من دیگه تسلیم تو بود

با حقارت تنم دل به تعظیم تو بود

من می خواستم برسم به تو خوب توعزیز

تا یه سایه بون بشی واسه من وقت گریز

نتونست پر بکشه نفس خسته ی من

به صدات نمی رسید لبای بسته ی من

من فقط یه بی نصیب من فقط یه دردمند

با حقارت تنم پیش معراج بلند

واسه ی شنیدنت من باید پاک بشم

تو مسیر بودنت من باید خاک بشم

تو مسیر بودنت من عاشق یه اسیر

مثل عابرهای مست مثل برده های پیر

بودنم به چشم تو مثل نامه یا یه خط

شایدم گنگ و غریب با یه انشای غلط

تو مسیر بودنت من عاشق یه اسیر

مثل عابرهای مست مثل برده های پیر

بودنم به چشم تو مثل نامه یا یه خط

شایدم گنگ و غریب با یه انشای غلط

اسم من از یاد تو رفت ای انکه در اینه ای این چهره خسته منم

این اه سینه سوز من دیوار سرد فاصله است بین منو هم سخنم

فریاد من سکوت تو لب تو باز و بی صدا

عرو سکی به شکل من غریب اما اشنا

نگاه مات تو به من مثل نگاه دشمنه

جسم تو گرمی نداره مگر تنت از اهنه

سکوت تو یه فاجعه است برای هم صدای ت

شکسته در گلو چرا طنین نعره های تو

تو که خود منی چرا غریبه ای برای من منو صدانمیکنی

تو قاب سرد اینه به سوگ من نشسته ای منو رها نمیکن

شکسته لحظه لحظه ام یه عادت برای تو

پرنده نگاه من اسیر در هوای تو

چرا تو که خود منی سکوتتو نمی شکنی

به من بگو چه می کشی تو قاب سرد اهنی

تو غربت نگاه تو که با نگاهم اشناست

یه دنیا حرف گفتنی ولی لب تو بیصداست

چرا تو که خود منی سکوتتو نمی شکنی

به من بگو چه می کشی تو قاب سرد اهنی

تو غربت نگاه تو که با نگاهم اشناست

یه دنیا حرف گفتنی ولی لب تو بیصداست

می شد از بودن تو عالمی ترانه ساخت

کهنه ها رو تازه کرد از تو یک بهانه ساخت

با تو می شد که صدام همه جارو پر کنه

تا قیامت اسم ما قصه ها رو پر کنه

اما خیلی دیر دونستم تو فقط عروسکی

کور و کر بازیچه ی باد مثل یک بادبادکی

دل سپردن به عروسک منو گم کرد تو خودم

تو رو خیلی دیر شناختم وقتی که تموم شدم

نه یه دست رفیق دستام نه شریک غم بودی

واسه حس کردن دردام خیلی خیلی کم بودی

توی شهر بی کسی هام تو رو از دور می دیدم

تا رسیدم به تو افسوس به تباهی رسیدم

شهر بی عابر و خالی شهر تنهایی من بود

لحظه ی شناختن تو لحظه ی تموم شدن بود

مگه می شه از عروسک شعر عاشقونه ساخت

عاشق چیزی که نیست شد روی دریا خونه ساخت

شهر بی عابر و خالی شهر تنهایی من بود

لحظه ی شناختن تو لحظه ی تموم شدن بود

مگه می شه از عروسک شعر عاشقونه ساخت

عاشق چیزی که نیست شد روی دریا خونه ساخت

آه ای رفیق از چه فراموش کرده ای
آه ای رفیق آن را که نقد هستی خود پاکه باخته
آن را که غم خریده شادیو فروخته
آن را که چون شراره به یه لحظه سوخته
اما به حال سوخته یه عمر ساخته اه ای رفیق
نانه گرم سفره ام را با تو قسمت کردم ای دوست
هرچه بود از من گرفتی غیره آه سردم ای دوست
دشمن من بودی ای رفیق رهم دشمن این قلبه پاک و بی گناهم
نامه تو فانوس هرمسافر شب از چه نتابیدی بر شبه سیهم

شترا زنگوله دار بارشون گندم و جو توی جاده های سرده ساربون جلو جلو
گله گندم گله یاس به موهای دختران تو خلوص لحظه ها نمیاد اسم خزان
نم نم بارون و بوی یونجه زاره بره ها رو علف های بی قرار
عاشقای مهربون دهکده گل و گلدون میبرن خونه یار
چه غروبا چه غروبا که تو یونجه زاره خیس
هوس عاشقی و مستی و می کرده دلم
چه شب ها تو مهتابا تو گندما تو سبزه ها
از غمت دل ای دل ای دل ای دل ای کرده دلم
شترا زنگوله دار بارشون گندم و جو توی جاده های سرده ساربون جلو جلو
گله گندم گله یاس به موهای دختران تو خلوص لحظه ها نمیاد اسم خزون
هنوزم زنگوله ها زنگوله ها توی جاده ها دور صدا میدن
هنوز اون سقف های گرمه کاه گلی بوی مهربونی و وفا میدن
چه غروبا چه غروبا که تو یونجه زار خیس
هوس عاشقی و مستی و مِی کرده دلم
چه شب ها ط مهتابا تو گندما تو سبزه ها
از غمت دل ای دل ای دل ای دل ای کرده دلم