برچسب: ستار

من نگاهتو میخواستم که قشنگ ترین غزل بود

صحبت از فاجعه ی عشق با من از روز ازل بود

من یه عاشق غریبم با دلی خون و شکسته

اشک من اشک غروبه رو تن پیچک خسته

آخ که چشمات چه قشنگ بود با غزل های نگاهت

آب می شد دلی که سنگ بود

آخ که چشمات چه قشنگ بود !

چه قشنگ بود حرف چشمات با نگاه عاشق من

کاش می موند همیشه باقی لحظه های با تو بودن

دیگه بی تو همیشه فکر رفتن رو دارم

اگه امروز بمونم ، واسه فردا چی دارم ؟

پس چرا باید بمونم ، من که تو سینه ی آهم ؟

پس چرا باید بمونم ، من که تو رنگا سیاهم ؟

حالا من خسته از این راه ، می کَنم قلبمو از جا

شاید این قصه ی کوتاه ، سهم من بوده تو دنیا

اسم تو بوی همه گل ها رو داره سرخی دونه ی پر خونه اناره

کو به کو دنبالتم پای پياده تو با اسب کهرت تند و سواره

من که جونمو برات ارزونی کردم بره هامو پای تو قربونی کردم

فصل من روز درو کردن من بود

پيشکش من واسه تو خرمن من بود

روزای خوب شکفتن يادمه ، پيش کوه اسم تو گفتن يادمه

يادمه کوزه به سر می اومدی ، تنتو به آب چشمه می زدی

هنوزم چشمه تو رو يادش مياد ، هوای مزرعه باز تو رو می خواد

نی همزبون و خوشنوای من ، بی تو خاموشه صداش در نمياد

من که جونمو برات ارزونی کردم

بره هامو پای تو قربونی کردم

گل پونه گل پونه ، دلم از زندگی خونه

توی اين دنيای وارونه ، برام هر گوشه زندونه

برای هستی و ساقی ، نمونده حرمتی باقی

تو هر کوچه برای عشق ، مهيا مونده شلاقی

افسوس ، افسوس ، افسوس

گل پونه گل پونه ، دلم از زندگی خونه

کسی جز تو نميدونه ، چقدر خوابم پريشونه

صفوف عاشقان ، پيوسته پيوسته

ز مسلخ ميروند ، آهسته آهسته

همش اعدام گلها ، پای گلدسته

کبوترها همه از ، گمبدا خسته

تو اين دنيای ويرونه ، نه گل مونده ، نه گلخونه

سر ديوار هر خونه ، فقط جقد که ميخونه

افسوس ، افسوس ، افسوس

گل پونه گل پونه دلم از زندگی خونه

کسی جز تو نميدونه چقدر خوابم پريشونه

گل پونه مگه دنيای ما خوابه

نميبينی مگه چشم خدا خوابه

که با اسمش يکی از گرد راه اومد

خدارو ياد کرد و عشقو گردن زد

گل پونه گل پونه ، اگه امروز دلم خونه

اميدم زنده ميمونه ، که دنيارو بلرزونه

فردا فردا فردا

گل پونه گل پونه دلم از زندگی خونه

توی اين دنيای وارونه برام هر گوشه زندونه

گل پونه گل پونه دلم از زندگی خونه

کسی جز تو نميدونه چقدر خوابم پريشونه

گل پونه گل پونه دلم از زندگی خونه

توی اين دنيای وارونه برام هر گوشه زندونه

گل پونه گل پونه دلم از زندگی خونه

کسی جز تو نميدونه چقدر خوابم پريشونه

پا به هر جایی میذاره آدم خانه به دوش

مهلت موندن نداره ادم خانه به دوش

زندگیش یه لحظه خالی زندگیش یه لحظه پر

زندگیش یه کوله باره ادم خانه به دوش

پا به هر جایی می زاره ادم خانه به دوش

مهلت موندن نداره ادم خانه به دوش

جاده ها زیر پاهاش تن می کشن

سایه ها اونو به رفتن می کشن

خاطراتش وقتی که جون می گیرن

خالی لحظه هاشو به قصه گفتن می گیرن

پا به هر جایی می زاره ادم خانه به دوش

مهلت موندن نداره ادم خانه به دوش

زندگیش یه لحظه خالی زندگیش یه لحظه پر

زندگیش یه کوله باره ادم خانه به دوش

پا به هر جایی می زاره ادم خانه به دوش

مهلت موندن نداره ادم خانه به دوش

زندگیش یه لحظه خالی زندگیش یه لحظه پر

زندگیش یه کوله باره ادم خانه به دوش

اون مثل فرصت دیدن واسه چشمای بستم

مث یه جاده خلوت پیش این پاهای خستم

مث خونه توی رگ هام هوس خنده به لب هام

اون مث وسوسه عشق توی بیداری و رویام

روز و شب با من اون مثل یه همزاد

با لب بسته من مث فریاد

گاهی ابره واسه بارون واسه اهو مث صحرا

گاهی اروم مث برکه گاهی سرکش مث دریا

گاهی من گریزون از اون گاهی اون گریزون از من

روز و شب با من اون مثل یه همزاد

با لب بسته من مث فریاد

اون مث فکر رهایی یا مث شور یه اواز

اون مث عشق یه فریاد یا مث شوق یه پرواز

توی بال هر پرنده توی خشم موج دریا

تو غرور سبز جنگل توی رعد اسمونها

روز و شب با من اون مثل یه همزاد

با لب بسته من مث فریاد

توی بال هر پرنده توی خشم موج دریا

تو غرور سبز جنگل توی رعد اسمونها

روز و شب با من اون مثل یه همزاد

با لب بسته من مث فریاد

همسفر تنها نرو بذار تا با هم بريم

سرنوشتمون يکی هر دو مون مسافريم

تازه از راه رسيدم هنوزم خسته رام

همسفر تنها نرو ، بذار تا منم بيام

سخته دل کندن از اين شهر و دل بستگی ها

موندن از خونه جدا ، با همه خستگی ها

جون به لبهام رسيده تا به کی دربدری

گرد غربت روتنم ، که بازم بايد بری

بذار تا خستگی از اين تن خسته بره

سخته دل بستگی از شهر دل بسته بره

اگه بذاری بيام ، من ميشم سنگ صبور

گوش به قصه هات ميدم ، شهر غربت راه دور

فکر رفتن و نموندن من یه عمری تو سرم بود

شوق پرواز توی ابرا من همیشه تو پرم بود

تا که او مدی تو از راه قصه گفتی از یه دنیا

ذورقاش همه طلایی دست دختراش هنایی

توی آفتابش لالایی صدای آبش لالایی

پهلوناش مثل رستم پر دشتاش گل مریم

زندگیمو دادی بر باد تو با شیرینی حرفات

چشم بسته پای خسته اومدم به شهر دلخوات

دیدم اون بهشت موعود همه گلهاش کاغذی بود

گل باغش بد گمونی بوی گلهاش پشیمونی

تو که رفتی چرا پلها رو شکستی

روی من درهای بازار چرا بستی

کسی نیست باز کنه این درهای بسته

ذورق شکسته ام به گل نشسته

دیدم اون بهشت موعود همه گلهاش کاغذی بود

گل باغش بد گمونی بوی گلهاش پشیمونی

دیدم اون بهشت موعود همه گلهاش کاغذی بود

گل باغش بد گمونی بوی گلهاش پشیمونی

دیدم اون بهشت موعود همه گلهاش کاغذی بود

گل باغش بد گمونی بوی گلهاش پشیمونی

دیدم اون بهشت موعود همه گلهاش کاغذی بود

گل باغش بد گمونی بوی گلهاش پشیمونی

غصه اگه پیرم کنه غم اگه زنجیرم کنه

دست بزرگ آسمون اگه زمینگیرم کنه

می مونم و می دونم بازم ی روز میتونم تو رو به دست بیارم

تو باغ شب دوباره می تونم از ستاره ی باغچه گل بکارم

شب و دیوار برج در بسته با صد تا دیو کمر بسته اگر چه می خوان

هلاک ما نمی میره عشق پاک مانمی مونه درد تنهایی نمی مونه این جدایی

می مونم و می دونم بازم ی روز میتونم تو رو به دست بیارم

تو باغ شب دوباره می تونم از ستاره ی باغچه گل بکارم

شب و دیوار برج در بسته با صد تا دیو کمر بسته اگر چه می خوان

هلاک ما نمی میره عشق پاک مانمی مونه درد تنهایی نمی مونه این جدایی

می مونم و می دونم بازم ی روز میتونم تو رو به دست بیارم

تو باغ شب دوباره می تونم از ستاره ی باغچه گل بکارم

خسته و در به در شهر غمم

شبم از هر جی شبه سیاه تره

زندکی زندون سرد کینه هاست

رو دلم زخم هزار تا خنجره

جی می شی اون دستای کوجیک و کرم

رو سرم یست نوازش می کشید

بستر تنهایی و سرد منو

بوسه کرمی به اتش میکشید

جی میشی تو خونه کوجیک من

غنجه های کل غم وا نمی شد

جی میشد هیجکسی تنهام نمی زاشت

جز خدا هیجکسی تنها نمی شد

جی میشی تو خونه کوجیک من

غنجه های کل غم وا نمی شد

جی میشد هیجکسی تنهام نمی زاشت

جز خدا هیجکسی تنها نمی شد

سکوت از هر طرف جاری هوای خانه تاریک است

میان زندگی با مرگ پل ویرون و باریک است

مرا دریاب پیش از مرگ که مرگم سخت نزدیک است

فقط یک چهره خستم میان چارچوب قاب

به مرگم یک نفس مانده در این فرصت مرا دریاب

عبور لحظه های عمر دلیل پیری من نیست

فرار از من که تو هستم مگر در خود شکستن نیست

من غافل به دست خود شکستم هر چه پروردم

ولی در این قمار تلخ به خود بیش از تو بد کردم

فقط یک چهره خستم میان چارچوب قاب

به مرگم یک نفس مانده در این فرصت مرا دریاب

به خود گفتم فراموشی پناهم می دهد در خود

فرار از قصه دیروز علاج درد خواهد شد

ولی دیدم فرار از تو فرار از من به آئینه ست

نیاز تو تمام من نه یک احساس که در سینه ست

فقط یک چهره خستم میان چارچوب قاب

به مرگم یک نفس مانده در این فرصت مرا دریاب

ولی دیدم فرار از تو فرار از من به آئینه ست

نیاز تو تمام من نه یک احساس که در سینه ست

فقط یک چهره خستم میان چارچوب قاب

به مرگم یک نفس مانده در این فرصت مرا دریاب

میسوزم و میسوزم با زخم تو میسازم

با هر غزل چشمت من قافيه میبازم

پيش از تو فقط شعرم معراج غرورم بود

ای از همه بالاتر ينک به تو می نازم

اين سفره ی خالی را تو نان غزل دادی

ای پر برکت گندم من از تو می آغازم

من اهل زمين بودم فواره نشين بودی

با دست تو پيدا شد بال همه پروازم

از شبنم هر لاله اسب و کوزه پر کردم

با عشق تو را ديدن تا اوج تو می تازم

هی های مرا بشنو اسب و من و دل خسته

من چاوش بی خويشم با هق هق آوازم

راه سفر عاشق از گردنه بندان پر

نا مردم اگرازخون اين باج نپرداز

هی های مرا بشنو اسب و من و دل خسته

من چاوش بی خويشم با هق هق آوازم

راه سفر عاشق از گردنه بندان پر

نا مردم اگرازخون اين باج نپرداز