نویسنده: Admin2

باری اگر روزی کسی از من بپرسد
چندی که در روی زمین بودی چه کردی
من می گشایم پیش رویش دفترم را
گریان و خندان برمیفرازم سرم را
آنگاه میگویم که بذری نو فشاندست
تا بشکفد، تا بردهد بسیار ماندست
در زیر این نیلی سپهر بی کرانه
چندان که یارا داشتم در هر ترانه
نام بلند عشق را تکرار کردم
با این صدای خسته شاید خفته ای را
در چارسوی این جهان بیدار کردم
من مهربانی را ستودم
من با بدی پیکار کردم
پژمردن یک شاخه گل را رنج بردم
مرگ قناری در قفس را غصه خوردم
وز غصه مردم، شبی صد بار مُردم
شرمنده از خود نیستم گر چون مسیحا
آنجا که فریاد از جگر باید کشیدن
من با صبوری بر جگر دندان فشردم
اما اگر پیکار با نابخردان را شمشیر باید می گرفتم
بر من نگیرید، من به راه مهر رفتم
در چشم من شمشیر در مشت یعنی
یعنی کسی را میتوان کشت
در راه باریکی که از آن می گذشتم
تاریکی بی دانشی بیداد می کرد
ایمان به انسان، شب چراغ راه من بود
شمشیر، دست اهرمن بود
تنها سلاح من در این میدان، سخن بود
شعرم اگر در خاطری آتش نیفروخت
اما دلم چون چوب تر از هر دو سر سوخت
سبرگی از این دفتر بخوان شاید بگویی
آیا که از این می تواند بیشتر سوخت
شب های بی پایان، نخفتم
پیغام انسان را به انسان بازگفتم
حرفم نسیمی از دیار آشتی بود
در خارزار دشمنی ها شاید که طوفانی گران بایست می بود
تا برکند بنیان این اهریمنی ها
پیران پیش از ما نصیحت وار گفتند
دیر است، دیر است، تاریکیِ روحِ زمین را
نیروی صد چون ما ندایی در کویر است
نوحی دگر می باید و طوفان دیگر
دنیای دیگر ساخت باید وز نو در آن انسان دیگر
اما هنوز این مرد تنهای شکیبا
با کوله بار شوق خود ره میسپارد
تا از دل این تیرگی نوری برآرد
در هر کناری شمع شعری می گذارد
اعجاز انسان را هنوز امید دارد
اعجاز انسان را هنوز امید دارد

لبخند بزن لبخند براین من بی لبخند
لب خنده تو یعنی عشقه آزادی من از من
لبخند بزن ای عشق براین منه افسرده
برمن که دلم تنگ ست با مرگ جهان مرده
لبخنده تو یعنی گل آوازه بهار من
برگشتن ساعت ها از تنه از حصار من
لبخنده تو یعنی صلح آواز شکفتنها
زیبا شدن دنیا دریا شدنو دریا
از خاطره تاریکم ای حادثه یه روشن
دل تنگم از این ظلمت لبخند بزن برمن

من تشنه ترین تشنه ی بی خواب ترین بی خواب
تاریکتر از ابلیس پیچیده تر از گرداب

ای دسته تو سازنده سازنده‌یه آینده
از زخمه نجاتم بخش با مرهم گل خنده
لبخند بزن ای عشق لبخند بزن برمن
معنیه رهایی باش آزادی من از تن
لب خند بزن لب خند
لب خند بزن لب خند

نمی‌دانم چه میخواهم بگویم

زبانم در دهان باز بسته‌ست

در تنگ قفس باز است و افسوس

که بال مرغ آوازم شکسته‌ست

نمی‌دانم چه می‌خواهم بگویم

غمی در استخوانم می‌گدازد

خیال ناشناسی آشنا رنگ

گهی می‌سوزدم گه می‌نوازد

فغانی گرم و خون آلود و پر درد

غروبی پیچدم در سینه ی تنگ

چو فریاد یکی دیوانه‌ی گ نگ

که می‌کوبد سر شوریده بر سنگ

سرشتی تلخ و شور از چشمه‌ی دل

نهان در سینه می‌جوشد شب و روز

چنان مار گرفتاری که ریزد

شرنگ خشمش از نیش جگرسوز

پریشان سایه‌ای آشفته آهنگ

ز مغزم می‌تراود گیج و گمراه

چو روح خواب گردی مات و مدهوش

که بی سامان به ره افتد شبانگاه

درون سینه‌ام دردیست خون بار

که همچون گریه می‌گیرد گلویم

غمی آشفته دردی گریه آلود

نمی‌دانم چه می‌خواهم بگویم

نمی‌دانم چه می‌خواهم بگویم

زبانم در دهان باز بسته‌ست

در تنگ قفس باز است و افسوس

که بال مرغ آوازم شکسته‌ست

نمی‌دانم چه می‌خواهم بگویم

غمی در استخوانم می‌گدازد

خیال ناشناسی آشنا رنگ

گهی می‌سوزدم گه می‌نوازد

نمی‌دانم چه میخواهم بگویم

نمیدانم

مینویسم از غروبم، از سقوط هفت هزار سال

از افول یک تمدن، مرگ شعر، شکستن بال

مینویسم از جوانی، از رگ سبز گذشته

از تبار کوه دماوند، از کتاب نانوشته

رنگ این سالای آخر، رنگ نسل بوف کوره

مثل خودکشی صادق، از غم مرگ غروره

زیر پاهای تو هستم، تو منو زنده نگهدار

از تو شعر قرن پنجم، رستم قصه رو بردار

تو منو زنده نگهدار، من هویت تو هستم

خاک سرخ وطنم که، از سکوت تو شکستم

رنگ این سالای آخر، رنگ نسل بوف کوره

مثل خودکشی صادق، از غم مرگ غروره

من صدای رنگ سرخم، یه نوشته روی دیوار

حرف هر کتاب سوخته، تو منو زنده نگهدار

تو منو زنده نگهدار، روی کاغذهای پاره

با قلم های شکسته، توی حبس هر ستاره

تو منو زنده نگهدار، در شب قهر سپیده

با یه آهنگ حماسی، روی آخرین قصیده

تو منو زنده نگهدار، زیر استبداد و آوار

تو منو زنده نگهدار، با ترانه های بیدار

رنگ این سالای آخر، رنگ نسل بوف کوره

مثل خودکشی صادق، از غم مرگ غروره

رنگ این سالای آخر، رنگ نسل بوف کوره

مثل خودکشی صادق، از غم مرگ غروره

سادگی های قشنگ آرزوهای محال چشم گذاشتن رو غرور
گم شدن توی خیال تیله بازی روی خاک چیدن میوه کال
کودکی و معنی یه فرشته رو زمین زندگی یعنی همین
شعر خوندن وسط قرش تیر و تفنگ دل سپردن به امید توی بهبه جنگ
سبز و سرخ آبی شدن لحظه های رنگا رنگ
لذت از کاشتن گل نفرت از میدون مین زندگی یعنی همین
رو به تبعید عمیق یه سفر شبیه خواب میون این همه آب آبتنی توی سراب
به جهان خشم و آه خنده با حال خراب روی اهنگ سکوت یه ترانه مثل این
توی لحظه های بد رو غمات خط بکشی من برات بخونم و تو برام زمزمه شی
به تو وابسته بشم تو ازم خسته بشی زنده باشی بمیرم
برای تو نازنین زندگی یعنی همین زندگی یعنی همین

طبیبان را ز بالینم برانید مرا از دست اینان وا رهانید
به گوشم جای این آیات افسوس
سرود زندگانی را بخوانید
دل من چون پرستوی بهاریست
از این صحرا به آن صحرا فراریست
دل عاشق گریبان پاره خوش تره
به کوی دلبران آواره خوش تر
غم دل با همه بیچارگی ها
از این غم ها که داره چاره خوش تر
دل من چون پرستوی بهاریست
از این صحرا به آن صحرا فراریست
دل از این عمر شیرین بر نگیرم
به این زودی نمیخواهم بمیرم
دل از این عمر شیرین بر نگیرم
هنوزم چشم دل دنبال فرداست
هنوزم سینه لبریز از تمناست
هنوز این جان بر لب مانده ام را
در این بی آرزویی آرزو خواست
دلم یک لحظه در یکجا نمانده است
مرا دنبال خود هر سو کشانده است
به هر لبخند شیرین دل سپرده است
برای هر نگاهی نغمه خوانده است
دل از این عمر شیرین بر نگیرم
به این زودی نمیخواهم بمیرم
دل از این عمر شیرین بر نگیرم
شکیب دل همه در بی شکیبیست
قرار دل همه در بی قراریست
دل عاشق گریبان پاره خوش تر
به کوی دلبران آواره خوش تر
اگر هستی زند هر لحظه تیرم
مگر از عرش برخیزد سفیرم
دل از این عمر شیرین بر نگیرم
به این زودی نمیخواهم بمیرم
دل از این عمر شیرین بر نگیرم

دلم با توئه فکر چیزی نباش
خودم غصه ها تو به جون می خرم
تو رو با خودم هر کجا که بگی
تو رو سمت لبخند و گل می برم
تمام منی کم نشو کم نیار
با این روزگار و غمش تا نکن
امیدم تویی از ته دل بخند
نگاهتو از گریه دریا نکن
اجازه نده ابر بی حوصله
لب مرز خنده بباره بره
به روز سیاه و شب شک نباز
بگو نا امیدی بزاره بره
بگو نا امیدی بزاره بره
به روزای خوبی که پیش منی
به آینده ای تازه و دیدنی
به سقفی که پر میشه از روشنی
به من فکر کن
تو قلب منی که نفس میزنی
کنار تن من توی پیرهنی
واسه اینکه باور کنی از منی
به من فکر کن
منو قله کن عشقو بالا ببر
به دنیا بگو فاتح من شدی
بدون تو این زندگی مرگ بود
دلیلی برای نمردن شدی
تو این دوره از حیله و حرف و رنگ
کنار توئم با یه حس قشنگ
اگه عاشقی با غرورت بجنگ
به من فکر کن
منم از بد لحظه ها دلخورم
منم گاهی از آدما می برم
شبیه تو از درد بودن پرم
به من فکر کن
به روزای خوبی که پیش منی
به آینده ای تازه و دیدنی
به سقفی که پر میشه از روشنی
به من فکر کن
تو قلب منی که نفس می زنی
کنار تن من توی پیرهنی
واسه اینکه باور کنی از منی

در دست گلی دارم
اینبار که می آیم
آن را به تو میسپارم
این بار که می آیم
در دست گلی دارم
اینبار که می آیم
یک سینه سخن دارم
اینبار که می آیم
اینبار اینبار
اینبار منمو قافله ی باد بهاری
اینبار نفسام چهچه آواز قناری
با بار غزل بار عسل میرسم اینبار
با قصه ی تو گرمی هر مجلسم اینبار
اینبار اینبار
با قاصدکا خوشخبر و خوشقدم اینبار
آخر به در خانه ی تو در میزنم اینبار
می آیم و هر ذره دل و جان و تنم تو
گلبانگ سفرنامه ی عاشق شدنم تو
دریاب که معطر شده ام از گل ایثار
بردار تمامی دلم پیشکش دیدار
اینبار اینبار
اینبار پریزاده ی عشق آمده با من
اینبار پرستوی امید پر زده با من
انگار که نه دیروز و نه امروز و نه فرداست
ای وای زمان مستو زمین محو تماشاست
چون لی لی جوباران
میخوانمو می آیم
چون هی هی چوپانان
میخوانمو می آیم
در دست گلی دارم
اینبار که می آیم
یک سینه سخن دارم
اینبار که می آیم
اینبار که می آیم

این صدای نفس ایران است خوش فروغیست فرحبخش

که از باد سحر می آید یا شرابیست که از چشمه ی عشق

بر لب جان منه تشنه جگر می آید

نکند باد زمان باز ورق گردان است یا که این باغ جگر خشک گلاب افشان است

این چه بادیست که گلریزان است این خزانیست که با مرگ جوانمردان است

گوش بگذار به دروازه ی نور با صدای قدم صبح صداهای دگر می آید