برچسب: داریوش

خواب خوشی وقت سحر دیدم و یادم نرود

روی تو باشوق نظر دیدم و یادم نرود

پرده از رازت کشیدم

سوی خود بازت کشیدم

آنقدر نازت کشیدم

تا نشستی

روی دامانت فتادم

عقده ی دل را گشادم

ناگهان آمد به یادم

این تو هستی

ای خوش آن دم وان غرور خواب نوشین

خواب نوشین خواب نوشین

وان نشاط وان سرور وصل دوشین

وصل دوشین وصل دوشین

پرده از رازت کشیدم

سوی خود بازت کشیدم

آنقدر نازت کشیدم

تا نشستی

روی دامانت فتادم

عقده ی دل را گشادم

ناگهان آمد به یادم

این تو هستی

با تو می گفتم غم و درد جدایی

آن چنان نی با نوای بی نوایی

وای از این دیر آشنایی

روی دامانت چو اشک افتاده بودم

ناله های عاشقی سر داده بودم

که ای جفاجو کن وفایی

ای خوش آن دم وان غرور خواب نوشین

خواب نوشین خواب نوشین

وان نشاط وان سرور وصل دوشین

وصل دوشین وصل دوشین

دامن از دستم کشیدی

همچو بخت از من رمیدی

من ز خواب ناز خود

آواز خود ناگه پریدم

غیر اشک و بستری از دیده تر دیگر ندیدم

او سر یاری ندارد

قصه کوته رنج عاشق

خواب و بیداری ندارد

پرده از رازت کشیدم

سوی خود بازت کشیدم

آنقدر نازت کشیدم

تا نشستی

روی دامانت فتادم

عقده ی دل را گشادم

ناگهان آمد به یادم

این تو هستی

روی دامانت فتادم

عقده ی دل را گشادم

ناگهان آمد به یادم

این تو هستی

می زده شب چو ز میکده باز ایم بر سر کوی تو من به نیاز ایم

دل داده ی رهگذرم از خود نبود خبرم

ای فتنه گرم می زده شب چو ز میکده باز ایم

بر سر کوی تو من به نیاز ایم دل داده ی رهگذرم

از خود نبود خبرم ای فتنه گرم

شبها سر کوی تو اشفته چو موی تو

می ایم تا جویم خانه به خانه مگر از تو نشانه

میخانه به میخانه پیمانه به پیمانه

راه تو میپویم این می و مستی

بود بی تو بهانه من بر تو عاشقم

بر تو عاشقم قلب من نشد شاد از عشق تو

داد از عشق تو میسوزم

شب ها با شمع رخ تو با سوز نهان

میسازم با این اتش دل خود

با خواهش جان می زده شب چو ز میکده باز ایم

بر سر کوی تو من به نیاز ایم من مستم و بی خبرم

دل داده ی رهگذرم ای فتنه گرم

میسازم با این اتش دل خود

با خواهش جان می زده شب چو ز میکده باز ایم

بر سر کوی تو من به نیاز ایم من مستم و بی خبرم

دل داده ی رهگذرم ای فتنه گرم

ای بهار من ای نگار من بیا بیا بنشین به برم

که بی تو از خود بی خبرم تو راحت جانی

می به جام تو غم به کام من به ساغری بنشان شررم

بیا بیا بنشین به برم به عهد و پیمانی

می سوزد همه پیکر من

بنشان با لبت اخگر من

بشکن ساغر می به سر من

تو نشنوی فریاد مرا

تو برکنی بنیاد مرا به جور و بیدادی

تو جام جانم را شکنی

اگر نظر بر ما فکنی چه جای فریادی

ای ساقی پر سیما

بنما کرمی با ما

یک جرعه شرابی ما را

مست از می نابم کن

از باده خرابم کن

پر کن قدح مینا را

ماییم و گدای خانه می

شد این دل ما ویرانه می

بنگر به دل بشکسته ما

در پای خود ای مستانه می

با ماااا مستی آآآ

با ما مستی ها تا کی

بیا بیا بنشین به برم

که بی تو از خود بی خبرم تو راحت جانی

به ساغری بنشان شررم

بیا بیا بنشین به برم به عهد و پیمانی

بیا بیا بنشین به برم

که بی تو از خود بی خبرم تو راحت جانی

به ساغری بنشان شررم

بیا بیا بنشین به برم به عهد و پیمانی