برچسب: داریوش

چی بگم وقتی که افتاب نمی تابه وقتی بارون نمی باره
وقتی مرغ زخمی شب روی دیوارای خونمون می ناله
وقتی دیواری به دستی نمی لرزه
دل سلاخی از این حوض پر از خون نمی ترسه چی بگم
زندگی با این همه غم نمی ارزه نمی ارزه
چی بگم وقتی قناری تو بهار هم نمی خونه

توی اسمون ابری یه ستاره نمی مونه
وقتی حوضا پره خونه دستا بستن
شعر ازادی را هیچ کی نمی خونه چی بگم
زندگی با این همه غم نمی ارزه نمی ارزه
با تو اسان می شد از دست سیاهی ها گریخت
رو به سوی ظلمت شبهای بیفردا گریخت
بی تو ای ازادی ای والا کلام
گر نباشی در می ان باید که از دنیا گریخت

مثل اسم خودم اينو ميدونم
مي دونم كه يك نفر يه روز مياد
مي دونم كه وقتي از راه برسه
هرچي كه خوبه وايه منم مي خواد
درا رو وا مي كنم پنجره ها رو مي شكنم
مژده ديدنشو تو كوچه ها جار مي زنم
وقتي از راه برسه با بوسه اي
قفل اين غمستونو وا مي كنه
منو تو يه شهر ديگه مي بره
با هواي تازه آشنا مي كنه
درا رو وا مي كنم پنجره ها رو مي شكنم
مژده ديدنشو تو كوچه ها جار مي زنم
توي اين خونه دربسته
توي اين صندوق سربسته
همه آرزوهام دور ميشه
ميون ديواراي سنگي
ميون اين همه دلتنگي
شوق زندگي از من دور ميشه
يه نفر داره مياد ديوارا رو برداره
يه نفر داره مياد زندگي رو مياره
درا رو وا مي كنم پنجره ها رو مي شكنم
مژده ديدنشو تو كوچه ها جار مي زنم
توي اين خونه دربسته
توي اين صندوق سربسته
همه آرزوهام دور ميشه
ميون ديواراي سنگي
ميون اين همه دلتنگی
شوق زندگي از من دور ميشه
تو اوني اون يك نفر اي همشب تن خسته
ميتوني كليد باشي واسه درهاي بسته
درا رو وا مي كنم پنجره ها رو مي شكنم
مژده ديدنتو تو كوچه ها جار مي زنم

وقت از نی کر شدن وقت عریان‌تر شدن
گم شدن پیدا شدن بی در و پیکر شدن
رد شو از هر نا بلد در عبور از فصل بد رو به این بی منظره این غزل کش این جسد
این همه بی خاطره این همه بی پنجره خیل خود جلاد تلخ این زلال باکره
بشنو از نی‌های نی بشنو از بالای نی
بشنو از نی‌های نی بشنو از بالای نی

قاریان ما به دار خلوت ما بی حصار مسلخ سبزینه ها جنگل بی برگ و باد
بشنو از این زخم جان بشنو از این ناگهان بشنو از من بی دریغ در حضور غایبان
رد شو از آوار برگ رد شو از فصل تگرگ رد شو از این زان حریر رد شو از دیوار مرگ
پر کن از نی نای نی بغض سیل آسای نی بشنو از دل ضربه‌ها بشنو از آوای نی
وقت از نی کر شدن وقت عریان‌تر شدن گم شدن پیدا شدن بی در و پیکر شدن
بشنو از نی‌های نی بشنو از بالای نی
بشنو از نی‌های نی بشنو از بالای نی

قاریان ما به دار خلوت ما بی حصار مسلخ سبزینه‌ها جنگل بی برگ و باد
بشنو از این زخم جان بشنو از این ناگهان بشنو از من بی دریغ در حضور غایبان
رد شو از آوار برگ رد شو از فصل تگرگ رد شو از این زان حریر رد شو از دیوار مرگ
پر کن از نی نای نی بغض سیل آسای نی بشنو از دل ضربه‌ها بشنو از آوای نی
وقت از نی کر شدن وقت عاشق‌تر شدن
گم شدن پیدا شدن وقف یکدیگر شدن
بشنو از نی‌های نی بشنو از بالای نی
بشنو از نی‌های نی بشنو از بالای نی

وقت از نی کر شدن وقت عاشق‌تر شدن
گم شدن پیدا شدن وقف یکدیگر شدن
بشنو از نی‌های نی بشنو از بالای نی
بشنو از نی‌های نی بشنو از بالای نی

سقف ما هر دو یه سقف دیوارامون یه دیوار
آسمون یه آسمون بهارامون یه بهار
اما قلبامون دوتا دستامون از هم جدا
گریه هامون تو گلو خنده هامون بی صدا
نتونستم نتونستم تو رو بشناسم هنوز
تو مثل گنگی رمز توی یک کتیبه ای
که همیشه با منی اما برام غریبه ای
هنوزم ما می تونیم خورشید رو از پشت ابر صدا کنیم نمی تونیم
می تونیم بهارو با زمین خسته آشنا کنیم نمی تونیم
هم شب و هم گریه ایم درد تو درد منه
بگو هم غصه بگو دیگه وقت گفتنه
بغض ما نمی تونه این سکوت رو بشکنه
مردم از دست سکوت یکی فریاد بزنه

رختخواب مرا مستانه بنداز
توپيچ پيچ ره ميخانه بنداز
عزيزم سوزنه دست تو بودوم
ميون پنجه و شصت تو بودوم
نازنينم مه جبينم
بخوابم بلكه در خوابم ببينم
ياد از آن روزي كه بودي زهره يار من
دور از چشم رقيبان در كنار من
حالي و خاليست جايت اي نگار من
در شام تار من آخر كجايي زهره
ياد داري زهره آن روزي كه در صحرا
دست اندر دست هم گردش كنان تنها
راه مي رفتيم و در بين شقايقها
بود عالم ما را لطف و صفايي زهره
چون يقين كردي كه در عشقت گرفتارم
سخت گشتي از من و كردي چنين خوارم
خود نكردي ز اكراهت نازنين يارم
من همچو تو دارم آخر خدايي زهره
بود هنگامه غروب آن روز افق زيبا
ايستاديم از براي ديدنش آنجا
تكيه تا بر سينه ام دادي سر خود را
گفتيم و گفتنها بس رازهايي زهره

الهی به مستان…الهی به مستان جام شهود
به عقل آفرینان…به عقل آفرینان بزم وجود
به آنان که…به آنان که بی باده . مست آمدند
ننوشیده می . می پرست آمدند
دلم مجمر آتش تور کن . گلم ساقر آب انگور کن
به ساقرکشان شراب ازل . به میخوارگان می لمیزل
به عشقی که شد از ازل آشکار . به حسنی که شد عشق را پرده دار
دلم مجمر آتش تور کن . گلم ساقر آب انگور کن
در این حال مستی صفا کردم
تو را ای خدا من صدا کردم
از این روزگاری که من دیده ام
چه شبها خدایا خدا کردم
نهادم سر سجده بر خاکت
به درگاهت امشب دعا کردم
شرار عمر فانی من . طلوع جاودان تویی تو
نشان ناتوانی من . توان بی نشان تویی تو
تو شور عشقم داده ای . مرا تو رسوا کرده ای
به کوی اهل دل مرا . تو مست و شیدا کرده ای
کجا روم که چاره ساز . ای خدا تویی
نیاز هر چه بی نیار . ای خدا تویی

در تب و تاب رفتنم به فکر راهي شدنم

تو اي هميشه همسفر مرا شناختي تو اگر

مرا پس از من بنويس به هر کس از من بنويس

اي تو هواي هر نفس هر نفس از من بنويس

مرا به دنيا بنويس هميشه تنها بنويس

به آب و خاک آتش و باد براي فردا بنويس

تو جان من باشو و بگو به ياد من باش و بگو

ميلاد من باشو بگو جانان من باش و بگو

نفس اگر امان نداد روي خوشي نشان نداد

رفتو دوباره برنگشت مرا دوباره جان نداد

دست وزبان من تو باش نامه رسان من تو باش

حافظه تبار من نام و نشان من تو باش

بگو حکايت مرا قصه هجرت مرا

توشه اي از غزل ببخش راه زيارت مرا

تو جان من باشو و بگو جانان من باش و بگو

به ياد من باشو بگو ميلاد من باشو بگو

نفس اگر توان نداد مرا دوباره جان نداد

به اين هميشه ناتمام زمان اگر امان نداد

تو جان باشو بگو زبان من باشو بگو

بر سر گلدسته عشق اذان من باشو بگو

بگو که من کسي به پاي عشق سر نداد

از آنسوي آبي آب خبر نشد خبرنداد

تو جان باشو وبگو به ياد من باشو بگو

به ياد من باشو بگو ميلاد من باشو بگو

جانان من باشو بگو

به ياد من باشو بگو ميلاد من باشو بگو

جانان من باشو بگو به ياد من باشو بگو

از آنسوي آبي آب خبر نشد خبرنداد

تو جان باشو وبگو به ياد من باشو بگو

به ياد من باشو بگو ميلاد من باشو بگو

جانان من باشو بگو

به ياد من باشو بگو ميلاد من باشو بگو

جانان من باشو بگو به ياد من باشو بگو